Wednesday, September 17, 2008

Back on my feet, etc.

Back on my feet Backseat driver Back to the drawing board Bad egg Bad mouth

Monday, September 15, 2008

Osteology Class

I prepared for this report. Well it was only 4 hours thinking things will run fine. A big mistake. If there is one realization that I made today, that would be not to rely on cramming. Cramming sucks and only fools rush in. Duh, it sounds like a line in that old familiar song. But honestly, I swear I would never do this again. After what happened with my reporting. I think it wasn't even half of a reporting. It was more of asking. Imagine I was asking my classmates for the facts about my report as I need to identify certain parts of the pelvis.

Yes, my report is all about pelvis. The pelvic girdle. What do I know about the pelvis? Well, let me see. The pelvis is composed of the coxa. Before the coxa is formed, it is first separated into three parts, the innominate bones: the ilium, pubis and ischium. The left and right coxae are attached to the sacrum through the... (I'm hanging, I don't know what comes next!) Apparently, there are many osteological terms that I still need to work on and until then shall I make a good presentation in this class which I badly needed if I am to pass the course this semester. My life depends on this. So I need to work harder.

Now I'm thinking of becoming more serious with all my classes. With the combined power of technology, I can exercise my learning potential. I have always been the experential learner and I need to know at firsthand how things work so I can understand them. Thus, I am going to make blogs for all my important subjects this semester which include:

BC 100 - Introduction to Broadcasting
CR120 - Quantitative Research
Anthro 198 - Osteology
CR 130 - (already exists) Qualitative Research
CR 197 - Communication Campaign Evaluation

It's time to get serious. Really, really serious. Despite all these frustration, there is somethig good that happened today I feel so elated.

After the class in Anthro 198, the Osteology class; after blowing off my report in this class, my professor talked to me and asked me whether I am a medical student. I asked why and he said I seemed to learn fast in the class. I was so surprised because all along I thought I just kept disappointing the professor with my lousy performance in exams and recitations. I felt so happy that he thinks of me this way. I know I can be better in this class and although I only have less than a month to ace the class still I give it my best shot.

By the way, mom told me today that my bank account in BPI already closed. Damn it, it was just a month that I've had a below maintaining balance and still it closed. Now I have to go through all the trouble of opening a new account. Meaning, new papers and ID and all these stuff that make me want to curse the system. But what can I do? It already happened, I just have to live with it.

My Winning Piece in a Speech Contest

Simple Steps
(How to become successful in your academic career)

It’s 3 am. My head is getting dizzy. My hand is shaking and I’m getting nervous. The exams are 5 hours away and I know I’m not prepared. Dawn comes, a rooster cocks and the city springs to life. I dash to my classroom to take that dreaded exam. Faced with a blank paper, I keep telling myself, ‘I know the answers… but why can’t I remember them.’ I didn’t sleep the entire night for this and still I can’t recall the right answers. Then someone suddenly stands, confidently hands in his paper and peacefully walks out of the room. That was the smartest in the class. In the middle of my struggle I wondered how he could be that smart.

Today, allow me to discuss how to become successful in one’s academic career. I will start by pointing out that success is determined not so much by fate, but by the right attitude. Then I will move on to three essential things which constitute this attitude namely- wise use of time, discipline, and humility.

For some, academic career is no career at all. Academics is nothing but part of a stage where a student should pass and forget after going through it. No wonder success becomes as fictitious concept as talking tigers in Korean mythology. Thus, many a student would pride himself with average to passing grades when he can have more. Well becoming successful in one's academic career need not be too complicated nor should it require an IQ on par with Einstein's or Aristotle’s. Becoming successful is a matter of having the right attitude.

Furthermore, let me give three things which I think comprise a right attitude- wise use of time, discipline, and humility.

First, we all know how important time is. Messing with time puts a student through all the hassles imaginable. But handling time carefully and using it as an ally rather than a foe gives the student that much chance to become successful. Punctuality in attending class, submitting requirements on time and meeting deadlines create bliss. Planning ahead for examinations also helps so as to avoid the infamous cramming most soju-lover students adhere to. At the end, the student will be surprised how easy it is to top in his classes and yet have sufficient time for leisure.

Next, discipline. Discipline is another factor that spells out the difference. Isn’t it a wonder how Egyptians built their pyramids, how Plato wrote the Republic, or how Edmund Hillary reached Mt. Everest’s summit? These men all lived in different times but have one thing in common- Discipline. Academic career may or may not be as tough as building pyramids but for sure, there will be times when quitting becomes a tempting path. Discipline to read assigned books little by little until reaching the end; Discipline to memorize lines during free time; And discipline to stay awake at night until scheduled tasks are done give a student easier retention of facts.

Finally, humility. We must admit that we are not genius. Some may be but I bet most of us are average. However, being average does not mean being mediocre. If we admit our inadequacy then we can fill that up. That is to say that, as students we should learn from our professors, classmates, friends, family and all the people around us. If a professor points a mistake, do not be disheartened. Instead feel fortunate because you realize where you should focus more. By doing so, success becomes easier to achieve.

Today I have presented to you the simple steps of becoming successful in one’s academic career. Again, it is the presence of the right attitude that opens doors to success. The wise use of time, discipline and humility are three essential things which define a right attitude. Having all these can amazingly change all things. Only then would I no longer have to stay awake at 3 am knowing that come my exams’ day, I can be that boy who suddenly stood from his chair, confidently handed in his paper and peacefully walked out of that room.


Small dots

There was a time in my life when I would look up in the sky whenever I would hear that familiar whizzing sound of an airplane in the air. I was seven or eight and I would never fail to imagine how it must feel to be inside that little moving dot in the sky. Then I would tell myself that a time will come when I wouldn’t have to imagine at all. I promised myself that I will ride one of those moving dots, go outside the Philippines and finally live my fantasy. At 22, I finally had the chance to be inside one of those dots, but this time, it wasn’t a dot anymore but a huge piece of metal in full scale staring at me straight in the eyes.

Start of a long journey

I was chosen by the College of Communication over at UP Diliman to be one of the exchange students in South Korea for ten months. At first I was reluctant to accept the opportunity because I was weighing so many things in mind. I have to spare two semesters for the exchange program meaning I would be delayed for my graduation. I also had to shell out a big amount of money to shoulder the expenses of the program especially the airfare which at that time, I had no idea where to get. I kept on asking myself whether my accepting the exchange program was right or not. I was both nervous and excited. My parents didn’t like the idea of me leaving but there was a part of me that says opportunity like this comes once in a blue moon so better not waste my chance. I understand my parents because they also don’t have the financial capacity to send me off to another country. Determined, I really made an effort to exhaust all possible resources and to this I owe Kalilayan my deepest gratitude because some of the alumni financially supported me with this endeavor and I can never thank them enough for letting live a dream. Up to now, I still can’t believe how I manage to raise enough funds to go to South Korea. It was truly unbelievable and extraordinary. Now I know that the saying is true, if there’s a will then there is definitely a way; a life’s lesson I am living at the moment.

This trip abroad was so new to me that when I was processing my documents, there was always that fear at the back of my mind that scares me, “what if my passport application suddenly gets lost in the pile of all other applications?”, “what if my visa application gets denied?”, “what if my ticket reservation has some problems?”, and so many other what if’s. I was so scared to death I swear. I mean I have made so much effort and already sacrificed my current semester and part-time job that to fail would really break my heart. Fortunately, there weren’t much glitch with my documents. I was able to obtain the necessary papers in time for my flight.

Anyway, I arrived at the Centennial Airport at ten in the evening as my flight was at twelve midnight. It was really my first time to see the airport. Sometimes when my aunt who is working is Kuwait would arrive, I would come with my parents to pick her up. When I finally bid my parents goodbye, I thought I would cry like what I see in movies when a member of the family leaves. But in m case, I just didn’t see the need for tears. I’ll just be gone for ten months and it is not very long. So I just bid my parents goodbye and went inside the terminal to check in. Inside was so amazing. It was my second time to see the inside of the terminal. The first time was when I went to Cebu to participate in the National Students’ Press Conference. But I was with my classmates and a teacher back then. This time, I was alone and I am not going anywhere in the country, but South Korea. My mother always reminds me that going to Korea is not like going around the Philippines because I won’t be able to contact them if ever I have problems. Well, I was scared but because I was so determined and eager to go to another country, I didn’t let fear conquer me. I conquered fear.

At the airport, I felt so helpless as I am so naïve with all the airport roundabouts. It was even scarier because some old woman approached me and asked me to carry some package for her saying that inside were mangoes. Common sense tells me that at situations like this, I should never trust strangers so I really made an excuse to refuse. At first she was so persistent saying that because I look like a student, the customs officials would not suspect me of bringing anything illegal. But the moment she told all this, I was even more scared. But I had to maintain my composure and look as if I wasn’t affected. Until I found a way to get out of the sticky situation. How relieved I was when I finally got rid of the old woman.

Since this is my first international flight, I wanted to see how the world looks like from up there. Before, I was just looking at these small dots from below, now I’ll be able to see things the other way. For this reason, I chose a seat near the window. But much to my horror, I didn’t realize that my flight was at night so I didn’t see anything except darkness. To make matters worse, when the plane was gaining altitude, my ears started aching like crazy. For a time I thought my ear drums were going to explode. It was so painful I had to keep on swallowing to release the air accumulating inside my ears. In order to forget the pain, I just slept, I tried hard. But the flight was four hours so whenever I wake up, my ears would be so stuffed with ear, I couldn’t hear well anymore. I couldn’t even hear the stewardess when she asks me what food I want.

Upon my arrival at Incheon, South Korea I was so impressed with the grandeur and beauty of its airport. I still couldn’t believe that I was there. It was really awesome with all its state of the art facilities and everywhere I look I see Koreans. I however had to wait for two hours for my contact person to arrive and finally take me to my host university. While waiting, I tried to look around and see what other things the airport has to offer. It was so clean there, and the area was so spacious. There were cafes inside and everyone kept on walking hither and thither. When my contact person arrived, that’s the time I finally believed that I was indeed in Korea. And that my dream was no longer a dream anymore.

The Philippines in restrospect

During my whole ten-month stay in South Korea, I have observed so many interesting things that amazed me. It’s really wonderful to live in another country because you get to realize all sorts of things you would never imagine when you just stay in your own country. Let me start a number of observations I have made with what else but Korean people. We have so many impressions of Koreans, some may even be negative. But coming from experience, you realize how unfair your bad impressions can be unless you become part of their culture. This is the reason why I am in the position to say that prejudice is disparaging. From the ten months that I stayed in South Korea, I’ve learned to love Koreans and embrace their culture. They are interesting people. Their view of the world is totally different from ours. Perhaps it will be helpful to note that fifty years ago, Korea as a country used to be one of the poorest countries in the world. But things have changed, the wheel has turned and they are now becoming one of the strongest countries following the leads of Japan and the United States. When you think about it, you won’t help but wonder how they managed to do so, to turn the tables. Korea is not rich in resources. It has a relatively small population. But the biggest question of all is how it is able to rise from poverty?

My Korean friends tell me that the Philippines has so much potential. But with all its richness in terms of natural resources and work force, it is disquieting to see how in the last five decades, instead of developing, our has become home to economic instability and tremendous poverty. And whenever my Korean friends ask me what happened to the Philippines, I just couldn’t exactly answer them. The reason being is that I don’t really know the answer. I keep on pretending that I am positive about my country. I keep telling them that time willl come when things will change for Filipinos. But deep inside, there is that undeniable truth that the Philippines is slowly becoming hopeless. It is a country slowly becoming divided. To my observation, as I have written in many of my journals, the problem of the Philippines is not the government. The government is just a system, and behind the system are people who run it. Thus, the problem is the people, the values. When you ask a Korean what he wants in the future, chances are, he would tell you a lucrative business, a good status in society and most of all a contribution to his country. I think, most Koreans have a deep sense of national pride. They are Koreans and they are proud of who they are. They are proud because they have a reason to be. They have advanced in major fields of technology such as car manufacturing and computers; the education system has been so imperative that many Korean scientists have become famous abroad; they have excelled in the field of arts and sports evident from their triumphs in world competitions like the Olympics. Now when you look at us, the Filipinos, it is very rare that a citizen of this country would be proud to say that he is a Filipino. More often than not, a native would be proud to be a member of de la Cruz’s family, or a member of Baranggay Mapayapa, etc. The point is, our sense of nationalism, if it exists, is not towards our country but rather towards the groups nearer to us. I have nothing against this, and as I have mentioned earlier, cultures are by nature unique and value-judgments are detrimental. What I am saying is that, we are missing the whole point of being Filipinos. The reason why are all Filipinos is that there is an assumption that we are one. This means that we should move together. What happens in this country is that every region moves on its own accord and there is that unconscious bitterness towards the other outside our territories. This makes me think, do we really hate each other?
Of course we are all different but we should be aware of our responsibility to our country. Now you know why our country is poor. And this is the very answer I don’t want to give to my Korean friends. It’s a shame that we know this, but we keep ignoring it.

Now why do we ignore the root and instead focus on the shoots? Well, my Korean friends also gave me the answer. The Philippines, home to thousands of islands, is also a home to an infuriating pyramid-like economic system. The very rich who have most of the country’s resources remain at the top and keep their riches to themselves. The middle class is bigger than the elites but very small compared to the very poor comprising almost the entire space of the pyramid. Normally, the elites should be supporting the poor and the population of the middle class should be bigger than the elites and the poor. But in our society, where people have grown apathetic either because of hopelessness or self-interest, the struggle to change the pyramid into a diamond has become futile because the elites do not want to share their resources. I am not an economist nor am I a public administrator but this problem doesn’t need an expert to see where we should work on. Unless the elites start changing their attitudes and become more concerned about the development of this country, then that’s the only time that we can slowly move on. But how can we expect them to change the system when they are benefitting so much with the preposterous system.

Another thing that fascinates me about Korea is their world view. It is so different from Filipinos’. I learned from my intercultural communication class that depending on where a country is situated in the continuum of the underdeveloped-developing-developed countries, world view would vary. That while we Filipinos think about what food we would eat for a month, Koreans would think what food would be needed in a year. That what Filipinos think would be a good job to apply for, Koreans would be planning what businesses to venture in. That what Filipinos think would be a good school for their children, Koreans would think what country their children should travel and study in. To me, this is simply remarkable because they are so future oriented while we still deal on the present. Our concept of future is somewhere between five to ten years. Sit in a job interview and the interviewer would ask you this question, “ten years from now, how do you see yourself?” Well, why should we think of just ten years when we can do so much more. We just don’t realize it but we are limiting our infinite capability. I believe that this country can be great again given the right opportunity and a conversion of selfish values.

There was a time in Korea when I was doing my regular exercise and someone came to me and asked, “are you a factory worker here in Korea?” I was astounded because how dare this person mistook me for a factory worker when I come from the best university in the Philippines. Then it dawned on me the present image of Filipinos in Korea. If we are not factory workers, then housewives to Korean farmers who cannot find Korean wives because they are poor. My ego at that time was truly offended. I feel after all, that I am different. But a Filipino would look the same to any foreigner and therefore the distinction is easier said than done. This incident really bothered me for days and that’s when I started asking questions on how Koreans look at Filipinos. And yes, they look down on us. To them, Filipinos, like any other people from Southeast Asia, are no-better than workers and wives. I am so challenged by this stereotyping that I promised myself that I will do my best to make a name in the world and change the stereotype of Filipinos, not just in Korea but also in other parts of the world. That’s why when I was staying in my host university, I really tried to excel in my class so that they might realize that Filipinos can rise above their stereotype. The ocean is big but a single drop can create ripples which I hope would not end up in vain. I wish there will also be others who would take up the challenge of uplifting the Filipino spirit in the world. So going back to the person who approached me, well I just smiled at her and told her, “no, I’m not a factory worker but a student.”

Further taste of South Korea

Other observations that I have made include Koreans’ hospitality, punctuality, hierarchy, patriarchy, discipline, and practicality. Koreans are very hospitable people. Well as far as my experience is concerned, they are. They are very accommodating that they make sure you feel comfortable and at ease. When I meet new friends, they are very warm and they make it a point to really get to know you. Sometimes, getting-to-know moments would extend to lunches and dinners which they pay. To them, it is of utmost importance to buy something for a new friend. This can be in the form of food or gift. When we hang out with some other people, they make sure that I don’t get left out. Although there is a language barrier which makes communication quite daunting and painstaking, they really give an effort just to make sure you understand them. And if I ever needed some help, they make sure I get it even if it takes their time. Well, sometimes I just don’t understand where they get so much patience because if it was here in the Philippines, the only help a visitor can get is if the host would feel like doing it. Otherwise, asking for help would be like crying for the moon. Anyway, whenever I ask for help, I don’t fail to get it no matter how difficult it was. I remember there was a time when I needed to take the bus to go somewhere and I just didn’t know how to get there. It was very early in the morning but my Korean friend really woke up and took me to the bus station, paid for the taxi, and waited until I was able to leave. These simple things make me admire Koreans very much. This brings me to my second point on how conscious Koreans are with the time. At school, whenever we have group meetings, my Korean classmates are always on time. But in UP, if you set an appointment, the members always arrive late which really pisses me off because it stalls progress on the work and waste everything. During events like symposiums or programs, it always starts on time. And buses and trains have fixed time. If a bus or train says that it will leave or arrive at this specific time then you can really count on it. That’s why everything moves fast in Korea. They don’t want to get late. Time to them is one important resource. In the case of hierarchy and courtesy, Koreans are very particular about this. Coming from a Confucian society, people’s ages are very much valued. This is the reason why Koreans who are of different age cannot be friends. Older people are always respected and younger ones are expected to follow the older ones. For this reason, society is maintained. Young people are compelled to give utmost respect by bowing and respect is also reflected in their language. They have special words for their superiors and a different set of words for friends and juniors. Disrespect is highly curbed either by physical means or gossiping. Koreans can be physical. Sometimes they hurt each other but no one gets angry. They can also be physical in terms of being intimate. Men hug each other, women hold hands. They also have the habit of gossiping about other people. They want to know what has happened to a certain person and what he is doing. Or they may ask what a person is doing for the past several days. And as my Korean friend told me, they like talking at someone’s back. In terms of their discipline, most of the people I have seen know how to follow rules. Drivers follow traffic rules and they are friendly to pedestrian. Students follow teachers’ rules diligently as if breaking rules would mean death. Well, I once saw a mother admonishing his son after breaking a rule. Especially in Korea, rules are strictly impplemented. Breaking a law might cause a person to fine or spend some time in the jail. Koreans are also a practical lot. If they can find something cheaper of good quality then they are all for it much like the Filipinos. I think being a developed country doesn’t have to mean not favoring cheap things. In shopping, Koreans favor cheap products because things are really expensive there, twice the price here in the Philippines. Internet shopping is very popular and very reliable although most of the products are made in China and in Korea, they have a joke that if it’s made in China then it won’t last. Even in work, because Koreans spend most of the time in their offices, they don’t have enough time to relax so the only alternative is to drink. Koreans have this drinking culture. From sitting, to eating, to filling glasses, to raising cheers, to drinking, there are certain customs to follow and of course the age always matters. Usually, the oldest person in the group would pay for everything. Dutch pay is not popular in Korea because it is not a good sign of friendship. Koreans also like taking a bath in public bath houses where they can thoroughly clean themselves and enjoy the comfort of the hot water.

I am now back here in the Philippines and how I long I was still in Korea. I really had a great time there and I had so much memories with so many friends I’ve met, so much experiences I’ve gained, and so many lessons I’ve learned. I told myself that I don’t have to be sad because I am going back to Korea after five years. How I will do it, I don’t know. But if there’s a will, then there’s certainly a way.

Random Ranting

I don't know what is happening but for the past few days, I've been feeling so distraught and hopeless. Perhaps this is just an effect of my phone's zero balance state, perhaps not. There is really no telling but things have not been according to my plan.

I stayed in Korea for nine months to study and it is there that I felt that this world is a beautiful world to live in. Who wouldn’t think this way when everything seems to be perfect. Modernity is working hand in hand with nature and I have been so impressed with how Koreans made it possible. You look at one side and you see sky craping buildings and apartments. Then on the other you see green mountains and seemingly clean and clear water. The vehicles do not emit black smoke and people wait in pedestrian lanes until that traffic signal turns go. Employees in offices wear smile and courteous when you talk to them like you can always approach them if ever youu need anything. You can leave your things on that bench to go to the toilet for a moment and come back to realize that no one touched your things. You can also expect schedules to go on as planned and on the dot, like if your bus ticket says you’ll be arriving in Seoul at ten o’clock then you are guaranteed that it will.

Back in Korea, I thought everything is going to be okay once I get back to my own country. That I have planned everything well. I told myself that I am going to find a good job while studying, find time to relax and enjoy life. But things are just the opposite. I feel so poor now, and all I see is nothing but poverty.

Now that I am back to the land I thought I missed, I am living in a room where I can't even find a decent space for my notebook. I can't eat a decent meal when all I have is 900 pesos which I need to budget for an entire week. Considering that I go to my part time job's office spending 50 pesos for transportation within five days, summing it all, eats 250 leaving me 650. And where will 650 take me? I have to sacrifice breakfast because I won't be able to afford lunch and dinner if I follow a healthy diet. I even half to split lunch so that there will be leftover for dinner. As if that's not enough, I have to force myself to walk all the way to school under the heat of the sun, because additional expense for jeepney rides has no room for the meager budget that I have. And what of all those class fees that I have to pay, required articles that I need to photocopy, and written homework that I have to print? Only God knows how I will be able to deal with all these. And it's only with God that I am pulling enough strength to make it through.

As years go by, life becomes more and more difficult. Gone are the days when all I have in school is ten pesos which I can use to buy a meal plus dessert. Jeepney fare is just fifty cents and I still have something to keep. But now, ten pesos is a joke. Give me that amount and it won't even let me get to the nearest destination I would want to go granting that I need to transfer from one vehicle to another. Prices are soaring way above our capacity and for middle class people like me to cry foul, makes me think what more it could be for people poorer than I am.

This state of our country is not an isolated case. All over the globe, many are suffering and sometimes, their predicament is more serious than we are experiencing. African people have no food to eat compounded by deadly diseases that do not meet proper treatment because there exist no sufficient medical institutions. In Laos and Cambodia, people suffer from hunger not because the prices of food is high but because there is no food at all. It is truly sad that we have to suffer like this. But why can't we do something about.

For the love of humanity, why can't we alleviate this ironic stance that we are presently in? I say ironic because our country should not be like this. We are naturally rich with all the untapped resources that we have. All that we need to do is make a move, do some action. Leave the government alone because we cannot depend on them to solve all the problems that we have. If we think about, the main problem that we are facing is not the lack of opportunities but the lack of a proper attitude.

Take Korea as an example. It used to be a poor country. So much poorer than us fifty years ago. During those times, the people also suffered hunger and poverty, exploitation of human rights had been rampant, and social ills like crime and prostitution were ubiquitous. But people started believing that the only way to solve their problem was if they work hard, actually extra harder. So everybody gave out their best, people studied important majors like engineering and business related courses. Everybody drove the economy forward. During those times, Koreans have gone to other countries too as workers but they did their part, helped the economy perhaps by sending money and ultimately went back to live in their own land to do more for their country. And now, look at them- developed and continually pushing forward competing with European and American economies.

Of course, this is not to say that our country is but a dirt in a paved road. We can also do what others have done. Korea has already proven it, why can't we believe in ourselves and move ahead?

Until then, I would have to dance with the music and accept the fact that I only have 900 pesos for the entire week.

Osteology Class

I prepared for this report. Well it was only 4 hours thinking things will run fine. A big mistake. If there is one realization that I made today, that would be not to rely on cramming. Cramming sucks and only fools rush in. Duh, it sounds like a line in that old familiar song. But honestly, I swear I would never do this again. After what happened with my reporting. I think it wasn't even half of a reporting. It was more of asking. Imagine I was asking my classmates for the facts about my report as I need to identify certain parts of the pelvis.

Yes, my report is all about pelvis. The pelvic girdle. What do I know about the pelvis? Well, let me see. The pelvis is composed of the coxa. Before the coxa is formed, it is first separated into three parts, the innominate bones: the ilium, pubis and ischium. The left and right coxae are attached to the sacrum through the... (I'm hanging, I don't know what comes next!) Apparently, there are many osteological terms that I still need to work on and until then shall I make a good presentation in this class which I badly needed if I am to pass the course this semester. My life depends on this. So I need to work harder.

Now I'm thinking of becoming more serious with all my classes. With the combined power of technology, I can exercise my learning potential. I have always been the experential learner and I need to know at firsthand how things work so I can understand them. Thus, I am going to make blogs for all my important subjects this semester which include:

BC 100 - Introduction to Broadcasting
CR120 - Quantitative Research
Anthro 198 - Osteology
CR 130 - (already exists) Qualitative Research
CR 197 - Communication Campaign Evaluation

It's time to get serious. Really, really serious. Despite all these frustration, there is somethig good that happened today I feel so elated.

After the class in Anthro 198, the Osteology class; after blowing off my report in this class, my professor talked to me and asked me whether I am a medical student. I asked why and he said I seemed to learn fast in the class. I was so surprised because all along I thought I just kept disappointing the professor with my lousy performance in exams and recitations. I felt so happy that he thinks of me this way. I know I can be better in this class and although I only have less than a month to ace the class still I give it my best shot.

By the way, mom told me today that my bank account in BPI already closed. Damn it, it was just a month that I've had a below maintaining balance and still it closed. Now I have to go through all the trouble of opening a new account. Meaning, new papers and ID and all these stuff that make me want to curse the system. But what can I do? It already happened, I just have to live with it.

Sunday, September 14, 2008

The Folly of Me

I chanced upon this picture from one of my friends' blog and I kind of a remembered how I made a fool out of myself that night. I participated in a dance number and because there wasn't much rehearsal, the dance number became a stand-up comedy.

I am the one on the right side, the second guy standing. I still had flesh here but now, I've grown so thin. Other people present in the picture are: (From L-R) Jobelle, Faith, Honey, Dea, Karen, and Nico.

Saturday, September 13, 2008

The Same Ol' Sunday

Well, what should I expect from this Sunday?

The neighbors as ever are belting it out as they sing from that stupid videoke at the middle of the day like they are the only ones living in the neighborhood. I just hate it. It would have been useful if they have been a liitle more considerate. Oh boy, now I can't study. With all these noise. It makes me so irritated and vexed. I'm so fed with all this crappiness. I hate it. I simply hate neighbors singing. I wish they would shut up the !@#$ up!

I am not usually like this. Ranting like crazy but I just can't help it. If you were in my position, I bet you would wish you can just burn that videoke machine down so you can think clearly. I simply can't focus. This is maddening.Now, I am forced to flee to a more suitable place to study. I am going to Mini Stop just a few blocks away to escape this. Maybe there I'll be able to finish my homework. As I have unsurmountable amount of homework which by the way involve statistics. If I were a genius then I won't have to burn all those neurons just to do this but nature has not been kind to me. I have to put extra effort to get through all these exercises. Yes I am not a number person and the only way to keep up with my major subject's demands is to really focus, focus and may I say focus. This is really killing me.

I've just consoled myself that only three more semesters and goodbye to all papers and reports. The bigger world is waiting for me. For the meantime, I need to go take a bath, eat a very late lunch and flee from the world of the noise-polluted house.

Wika Ko sa Pelikulang Koreyano: Isang Pagtalakay sa Kung Paano Nakakaapekto ang Pagsasalin ng Wika sa Pelikulang My Sassy Girl

Hindi maikakailang naging bahagi na ng buhay ng mga Pilipino ang panonood ng pelikula. Ang pelikula ang isa sa mga libangan ng mga Pilipino na hindi pwedeng mawala sa atin. Sa katunayan, malaki ang naging gampanin ng pelikula sa ating kultura. Dito sa mga pelikulang ito naipapakita ang mga nangyayari sa ating lipunan. Hindi ba’t panahon pa lamang ng mga Amerikano ay nagsimula ng tangkilikin ng mga Pinoy ang mga pelikulang noo’y sa sinehan lamang ipinapalabas. Ang mga hinangaang artista noon ay pawang mestizo at mestiza na patunay sa hilig ng mga Pilipino sa kagandahang may bahid banyaga. Hanggang sa ngayon naman ay patuloy pa rin ang ganitong sistema. Mas nabibigyan ng pagkakataon ang mga artistang may ibang lahi at ang pisikal na anyo ay yaong hindi talagang Pilipino, kung hindi nakasunod sa mga artista sa ibang bansa gaya ng Amerika. Hindi na siguro natin ito maiaalis sa atin. Matapos ang ilan daang taong pagkaka-ilalim sa mga banyaga ay nagkaroon na tayo ng mababang pagtingin sa sarili nating uri.

Gayunpaman, nagsimula ang mga Pilipino sa panonood ng mga pelikulang gawa ng mga Pilipino. Saksi ang pag-unlad ng LVN at Sampaguita pictures sa bahagi ng kasaysayang ito. Nang lumaon, lumipat ang atensyon ng mga Pilipino sa Hollywood at dito na nagsimula ang pagdagsa ng mga Amerikanong pelikula. Subalit sadyang bilog ang mundo. Nabago ang nakaugalian. Ngayo’y unti-unting napapaling sa mga Asyanong pelikula ang mga Pilipino. Noon pa ma’y naging taga-sunod na ang marami sa mga Tsinong pelikula. Ito ay yaong mga tinatawag na martial art films. Dito natin nakilala sina Bruce Lee, Jackie Chan at Jet Li. Marahil sa pagliit na rin mundo dahil sa mga makabagong kagamitan, ang wika na dati’y balakid sa pag-uugnayan ng mga bansa ay unti-unti na ring nalagpasan. Ngayon, ang mga pelikula sa iba pang mga bansa tulad ng Mexico, Korea, at Japan ay tinatangkilik na rin. Iba pa rito ang mga soap opera na naging bahagi na ng mga telebisyon ng bawat tahanang Pilipino gabi-gabi.

Partikular ang mga pelikulang Koreyano. Isang palaisipan para sa marami kung bakit ba tinatangkilik ang mga pelikulang gawa sa Korea kahit na ito ay gumagamit ng wikang hindi naman naiintindihan. Marami ang posibleng sagot subalit hindi maikakailang ang mga pelikulang Koreyano ay nagtataglay ng mga elementong nauunawaan hindi lamang sa bansang Korea ngunit gayundin sa iba’t ibang bansa. Ito na nga ang mga tema ng pag-ibig na palaging kasama sa mga kwento ng pelikulang Koreyano.

Ang pelikulang My Sassy Girl, na ngayon ay ginawa na ring pelikula sa Hollywood ay hindi naiiba sa mga pelikulang Koreyano. Sentro ng pelikulang ito ang pag-iibigan ng dalawang tao sa di sinasadyang pagkakataon. Nakatutuwang isipin na kahit na Koreyano ang salitang ginamit dito ay tunay namang binigyang pansin pa rin ng mga Pilipino ang pelikula. Salamat sa pagsasalin ng wika na matagal na ring ginagawa sa mga soap opera ay naunawaan ng marami ang pelikula. Ang nakapagtataka nga lamang ay kahit na batid ng mga Pilipino na ito ay mula sa bansang Korea, ay hindi naman ito naging hadlang upang maikabit ang mga karanasan nila sa mga nangyayari sa kwento. At ito nga ay dahil sa wika ginamit sa pelikula, na naunawaan at naging daan upang magkaroon ng kabuluhan ang kwento.

Kalikasan ng pag-aaral
(Background of the study)

Ang pag-aaral na ito ay ginawa upang malaman ang mga bahagi ng kulturang Pilipino na matatagpuan mula sa manuskrito (script) ng pelikulang My Sassy Girl. Ang pag-aaral ay ginawa sa paniniwalang ang wikang ginamit sa pelikulang ito ay sumasalamin sa isang kultura na gumagamit ng wikang iyon. Sa kasong ito, ginamit ang wikang Filipino kung kaya naman mahihinuha na naipakita sa pelikula sa pamamagitan ng wika ang ilang bagay na sa kulturang Pilipino matatagpuan.

Ginawa ang pag-aaral na ito upang makapagdagdag ng kaalaman sa gampanin ng wika sa isang lipunan. Ayon kay Sapir at Whorf (sa Littlejohn, 2002) ang wika ng isang kultura ang nagpapasiya sa kaugalian ng nasabing kultura. Ang mundong ginagalawan ng isang tao ay nabuo sa pamamagitan ng wikang ginagamit ng kanyang grupo. Kaya naman ang lahat ng nararanasan ng isang tao ay base sa interpretasyon ng nakaugaliang wika. Ang paraan ng pag-iisip ng tao at ang paraan ng pagtingin sa mundo ay hinuhubog ng uri ng wikang gamit.

Ganito rin ang haka ni Bernstein (sa Littlejohn, 2002) sa kanyang Elaborated and Restricted Codes. Ayon sa kanya, ang wika ng isang grupo ay sumasalim sa palagay ng grupong iyon. Sa teorya ni Bernstein, malaki ang papel na ginagampanan ng pagkakahati ng tao sa lipunan (class system) sa pagbuo at pagpapanatili ng wika. Samakatwid, ang uri ng wika na gamit ng isang grupo ay epekto ng mga relasyon sa lipunan. Natututunan ng tao sa isang grupo ang kanyang kinalalagyan dahil sa wikang kanyang gamit.
Samakatwid, ipinapakita lamang ng wika ang mga nangyayari sa isang kultura. At gaya nga ng aking nabasa mula sa isang aklat, ang wika nga daw ang tagapagdala ng isang kultura. Kung kaya’t mas lalo’t dapat napag-aralan ang mga isinalin na pelikula na tulad ng My Sassy Girl upang mas lalong makilala natin kung sino nga ba tayo bilang mga Pilipino.

Pagpapahayag ng suliranin
(Statement of the problem)

Paano nailarawan ng wikang ginamit sa pelikulang My Sassy Girl ang lipunang Pilipino?

Mga layunin

Malaman ang naging epekto sa pagsasalin ng wika sa mensahe ng My Sassy Girl.

Mailarawan ang kulturang Pilipino sa pamamagitan ng pag-aaral sa script ng My Sassy Girl.

Mga Suliranin

Ano ang naging epekto ng pagsasalin ng wika sa mensahe ng My Sassy Girl?

Paano nailarawan ng wikang Filipino sa pelikula ang lipunang Pilipino?


Ang pag-aaral ay ginawa upang mabigyang linaw ang gampanin ng wikang Filipino na ginamit sa pelikulang My Sassy Girl sa paglalarawan ng kulturang Pilipino. Gayunpaman, ang pag-aaral ay hindi ginamitan ng mas lalong kilalang pamamaraan sa larangan ng panlipunang pananaliksik ngunit ginamitan ng isang qualitative na pagsipat sa script ng pelikula. Dahil sa kahirapang maghanap ng script ng pelikula ay kinailangang isulat ito sa pamamagitan ng panunuod ng pelikula. Dahil dito, mapapansin ang kakulangan at kung minsa’y kamalian ng mga salita sa script. Dahil na rin sa maikling panahong inilaan sa paghahanda ng pag-aaral na ito, maaaring hindi naging ganun ka-ekstensibo ang mga bagay na lumabas sa pag-aaral. Gayunpaman, kampante ang tagapagsaliksik na nabigyang katarungan naman ang pagaanalisa at pag-aaral sa pelikulang My Sassy Girl.

Pagsusuri ng mga kaugnay na pag-aaral/panulatan
(Review of Related Literature)

Hindi lamang ang Pilipinas ang napukaw ang atensyon sa mga Asyanong soap opera. Pinaniniwalaang sikat din sa ibang mga bansa tulad ng Hong Kong, Tsina, Singapore, Indonesia at maging sa Hawaii at iba’t bang bansa sa Asya.ang mga Asyanong soap opera lalo’t higit ang mga Koreyanong drama (Cabato, 2004; Wang, 2006; Forrester, 2005).

Ang mga istorya ay simple ngunit iba-iba. Sa kabila nito’y may mga pagkakatulad din sa mga kwento ang mga drama. Karaniwang umiikot ang kwento sa isang babae na mapagtatagumpayan ang maraming pagsubok sa na darating sa buha nito. Sa madaling salita, universal ang tema. Kasama rin madalas sa mga drama kasaysayan ng Korea kung kaya naman ang ga lokasyon at costume ay kinagigiliwan din ng mga manonood (Forrester, 2005; Wang, 2006).

Sapagkat ang mga palabas na galing sa Korea ay sa bansang iyon ginawa, malinaw na ipinapakita ang pagigi nitong isang mayaman na bansa. Ayon pa kay Cervantes (2006), sa mga Koreyanong palabas ay mapapansin ang pagpapahalaga sa pamilya. Sa usapin naman ng kapangyarihan, mas matimbang ang kalalakihan kaysa sa kababaihan. Mapapansing hindi sumasagot ng pabalang o nagtataas ng boses ang mga Koreyano sa nakakatanda sa kanila. Malinaw na mataas ang pagpapahalaga sa mga mas nakatatanda.

Gayunpaman, bagamat ang mga pelikulang Tsino ay tinangkilik na sa Pilipinas sa mahabang panahon, ang popularidad ng mga Tsino at Koreyanong soap opera ay tumaas lamang ng isinalin sa wikang Filipino ang mga ito. Sa pamamagitan ng pagsasalin ng wika, mas maraming Pilipino mula bata hanggang matanda ang nakaunawa sa mga Tsino at Koreyanong palabas (Cabato, 2004).

Maraming kaugnay na usapin sa pagsasalin ng wika. Ayon kina Koolstra, Peeters, at Spinhof (2002) ang pagsasalin (dubbing) ng wika ay nakakaapekto sa mensahe. Una, imposibleng maisalin ang orihinal na teksto ng buong-buo. Sa pagsasalin ng wika, kinakailangan na itama ito sa pagbuka ng bibig ng mga gumaganap sa palabas; ang orihinal na musika ay tinatanggal din at ang mga manunuod ay kailangang makinig upang maunawaan ang pinapanood.

Maraming bagay ang isinasaalang-alang sa pagsasalin ng wika. At base sa pag-aaral nina Koolstra, Peeters, at Spinhof (2002), matapos nilang hatiin sa tatlong kategorya ang mga importanteng puntos sa pagsasalin kabilang dito ang information processing, aesthetics, at learning effects, lumabas na madaling maunawaan ang mga salin na palabas subalit hindi naman ito nangangailangan ng masyadong pag-iisip. Nagkakaroon rin ng pamilyar na pakiramdam ang mga manunuod dahil sariling wika ang gamit ngunit mayroong pag-aalinlangan sa pagkamakatotohanan ng pinapanood sapagkat alam ng manunuod na nagaganap ang drama sa labas ng kanyang kultura. Mas lumalala ang pagdududa ng manonood kapag hindi mahusay ang pagkakasabay ng buka ng bibig at pagsasalita.

Saligan ng pag-aaral
(Study framework)

Ang pag-aaral na ito ay gumagamit ng Pandaigdigang Daloy ng Komunikasyon (International Flow of Communication) ni Mowlana (1985 sa McQuail and Windahl, 1993). Ayon sa modelong ito, ang pandaigdigang komunikasyon ay masalimuot at maraming bagay ang dapat na isaalang-alang sa pag-aanalisa ng mensahe. Sa madali’t sabi, ang mga palabas na ginawa sa ibang bansa at dinala sa ibang mga bansa ay naglalaman ng mga ideya na mula sa bansang pinagmulan ng mga tapos na palabas.

Ang pangkalahatang layunin ng modelo ay mailarawan ang isang pagkakasunod-sunod mula sa pinagmumulan (sender) (1) patungo sa tagatanggap (receiver) (4), na pinamamagitan ng produksyong base sa teknolohiya (2) at (3) ang sistema ng pagpapakalat (distribution). Sa pandaigdigang komunikasyon, ang sitwasyon ay naiiba sa nasyonal na lebel, na ang bawat isa sa apat na baitang ay maaaring spatially, organizationally, at culturally na hiwalay sa iba pang baitang. Ang pinagmumulan sa isang bansa ay maaaring ipasok sa mensahe na ipinapalabas sa ibang bansa.

Madalas ang bahagi ng paggawa ay tinatapos sa isang bansa at ikinakalat naman at tinatanggap sa iba. Sa mga mahihirap na bansa, mayroong malaking pagitan sa mga pinagmumulan (source), produskyon ng mensahe, at sistema ng pagpapakalat sa isang banda at ang mundo ng mga maaaring maging tagatanggap.

Ang mahabang prosesong ito ay pinamamagitan ng aksis ng teknolohiya na nagpapaalala sa atin na bawat antas sa proseso ay nakaasa sa dalawang uri ng pagkasaludhasa; kaugnay ang hardware at software. Ang production hardware ay binubuo ng mga studios, satellite links, home receivers, etc. Production software naman ang mga bagay na may kinalaman sa scripts, karapatan sa pagtatanghal, management, etc. Ang distribution software ay ukol naman sa publisidad at pag-aaral.

Marahil ang pinaka-importanteng puntos ng modelong ito ay ang kalagayan ng napakaraming dependency na madalas ay sangkot sa daloy ng komunikasyon mula mayaman patungong mahirap na bansa. Ang mga mahihirap na bansa ay umaasa sa apat na bahagi ng pagkakasunod sunod at bawat isa sa apat ay maaring pamahalaan ng pinagmulang bansa.

Bagaman mapapansing hindi malalim ang pagtukoy sa mga bagay na nakakaapekto sa apat na bahagi ng paggawa ng mga palabas, makikita naman natin ang isang pangkalahatang senaryo. Mula sa mga tagagawa hanggang sa tangatanggap, ang proseso ay hindi naiiba sa mga naunang modelo ng komunikasyon na palaging may tagapagpadala, mensahe, paraan ng pagpapadala, at tagatanggap. Sa prosesong ito, palaging may mga bagay na nakakaapekto bawat bahagi.


Ang pag-aaral na ito ay ginamitan ng isang textual analysis upang malaman kung ano nga ba ang mga bagay na tungkol sa kulturang Pilipino ang matatagpuan sa script ng My Sassy Girl. Isang mahabang proseso ang pinagdaanan upang mabuo ang pag-aaral. Kinailangan munang hanapin sa internet ang script subalit dahil sa kawalan nito’y kinailangan namang mag-download ng pelikula upang mapanuod ito at maisulat ang script ng mano mano. Inabot ng tatlong araw ang pagsusulat ng script. May kabuuang tatlumpu’t isang pahina ang nagawa pagkatapos. Sinundan ang pagsusulat ng script sa paghahanap ng mga codes sa script at mula dito’y umusbong ang mga sagot na nilalayong magbigay linaw sa suliranin ng pag-aaral na ito
Resulta at pagtalakay

Ang My Sassy Girl ay halaw sa kwentong isinulat sa internet ng isang lalaking ang pangalan ay Kim-Ho Sik. Doon isinulat niya ang mga nangyari sa kanila ng kanyang katipan sa kolehiyo. Ginawa itong nobela hanggang gawin na ring pelikula. Ang kwento ay nagsimula sa pagkukrus ng landas ng bidang lalaking si Kyun Woo at ng bidang babae sa istasyon ng tren. Bago pa mawalan ng malay, tinawag na honey ng babae si Kyun Woo. Dahil sa narinig ito ng ibang mga pasahero, napilitang tulungan ni Kyun Woo ang babae at dinala sa isang motel (Leong, 2002). Dito nagsimula ang relasyon ng dalawa.

Sa script ng pelikula, maraming bagay tungkol sa kulturang Pilipino ang lumabas. Una na rito ang paggamit ng mga wikang banyaga na karamihan ay Ingles na hindi kayang isalin sa wikang Filipino. Sa pag-uusap ni Yohan (pangalan ni Kyun Woo sa wikang Filipino), makikita ang mga salitang banyaga.

BANTAY: Nakalimutan niyo mag-register. Forty thousand won lahat.

YOHAN: Ano? Forty thousand won lahat?

BANTAY: Ayaw mo? E di sa iba na lang kayo mag-check in.

Maaaring sabihin na ito ay usapin lamang ng pagiging praktikal, sapagkat mahaba nga naman kung gagamitin ang wikang Filipino sa pagsasalin ng mga salitang ito. Ngunit sa isang mas malalim na pagsipat, makikita natin ang pagkakaroon ng mababang pagtingin ng mga Pilipino sa sarili. Sadyang mayroon tayong inferiority complex kung kaya nga ba’t mas tinatangkilik natin ang mga bagay na hindi gawang Pilipino. Sa Pilipinas pa naman, mas mataas ang pagtingin sa mga taong nagsasalita ng Ingles kaysa Filipino. At kapag nangangailangan ng autoridad (authority), ginagamit ang Ingles upang makagawa ng pagitan sa ibang tao, tulad ng ginagawa ng mga propesor sa UP na nagtuturo gamit ang Filipino ngunit nagbabago paminsan-minsan sa Ingles upang paalalahanan ang mga estudyante ng kanyang posisyon (Magay, 1999)

Malinaw din na makikita sa script ang pagiging matigas na ulo ng mga Pilipino, palaging gusto na sila ang masusunod, at hindi na iniisip ang nararamdaman ng iba. Sa isang parte ng script kung saan pinipilit ng babae si Yohan na lumangoy, ay bigla na lamang itinulak ang lalaki.

BABAE: Yohan, langoy ka naman please. Gusto ko malaman kung gaano kalalim.

YOHAN: Sus, wag kang ganyan ha.

(Itutulak ng babae si Yohan)

YOHAN: Whaaaaaahhhhhhh........ Saklolo, ah, tulungan mo ako. Saklolo...

BABAE: Wow, ok ah...

YOHAN: Saklolo... saklolo hindi ako marunong lumangoy.

BABAE: Malalim nga.

Ngunit kahit na ipinakita ang katigasan ng ulo sa script, nandoon din naman ang pagiging mabait na kung minsan ay sobra pa (Lacson, 2005)

YOHAN: Kanina ka pa ba?

BABAE: Hindi naman. Sandali lang. Si mama kasi, binilhan nga ako ng sapatos ng taas taas naman ng takong. Ang sakittuloy ng paa ko.

YOHAN: Gusto mong foot massage?

BABAE: Hindi wag na, salamat. Magpalit na lang tayo ng sapatos. Bakit ayaw mo ba?

YOHAN: Paano namang masusuot ng lalaki yan?

BABAE: Kasya naman sa yo eh.

YOHAN: Hindi pwede.

BABAE: Ganun ba? (Lalakad palayo)

YOHAN: Ha, teka. Uy, wag ka umalis. Ibibili na lang kita ng sneakers kung usto mo.

BABAE: Wag na.

YOHAN: O sige ganito na lang. Isuot mo rubber shoes ko, bibitbitin ko na lang yang sapatos mo.

Ang kulturang Pilipino ay ipinakita ring high context sa pelikula. Ibig sabihin, ang mga mensahe ay hindi madaling maintindihan sapagkat ito ay nakadepende sa kulturang pinagmumulan. Sa madaling salita, hindi lantaran ang pahayag ng mga salita. Mayroong mas malalim na ibig sabihin sa mga salita. Sa pag-uusap nina Yohan at babae sa restoran, pina-order ng babae si Yohan, subalit sa huli’y ang babae rin ang umorder.

BABAE: Umorder ka na.

YOHAN: Ah sir, isang soju tsaka kimchi soup.

BABAE: Golbangji ang kainin mo.

YOHAN: E ba't hindi ikaw ang umorder?

BABAE: Ano ba, para kang bata. (Sa waiter) Golbangji please.

Masasapantahang hindi talagang layunin ng babae na pakunin ng order si Yohan sa halip ay ipamukha lamang ditto na mas tama siya sa pagkakataong yon.

Isa pang kulturang Pilipino na makikita sa script ang konsepto ng pakiramdaman. Ang pakiramdaman ay nagaganap sa pamamagitan ng pagiging sensitibo sa masalimuot na mga pahiwatig ng mga tao sa kapaligiran. Sa pagitan nina Yohan at ng babae, hindi malinaw kung ano ba talaga ang relasyon nila. Naging batayan lamang nila ang mga araw na magkasama sila subalit walang malinaw sa sitwasyon nila.

BABAE: Yohan. Pwede pong ako na lang. Yohan, asan ka na ba? Kung saan saan na kita hinanap. Yohan, diyan tayo magkita sa baba ng escalator okay? Hihintayin kita. Patay ka sa akin pag wala ka dun. Bilisan mo.

(Darating sa loob ng boooth si Yohan)

BABAE: Bakit mo ako niyakap? (Susuntukin si Yohan) Sira ka talaga ba't hindi mo iniligan?

(Sa labas ng bahay ng babae)

YOHAN: Minsan pakiramdam ko kilalang kilala ko na siya. Minsan naman hindi. Dumating na kami sa point na kailangan na naming mamimili ng tatahakin naming daan.

Ilan lamang ito sa mga bagay na makikita sa pelikula. Sa pagtutuos, ang wika ay nananatiling masalimuot sa loob ng isang kultura. Mahirap itong maunawaan kapag hindi ka kabilang sa kulturang iyon at hindi mo nararanasan ang nararanasan ng mga taong gumagamit ng isang wika. Ang wikang Filipino sa pelikulang My Sassy Girl ay naging epektibong paraan upang mailahad di lamang ang nilalaman ng kwento sa pelikula kung hindi gayundin naman ang kultura ng ating lahi.


Sa pamamagitan ng wika ay mas lalong naunawaan ng marami ang nilalaman ng pelikulang My Sassy Girl. Bagamat nalaman natin na dahil hindi maaaring maisalin ng buong buo ang orihinal na wika tungo sa wika ng isang bansa, sa kasong ito ay ang Pilipinas, kinakailangang paiklian, putulin, at kung minsa’y palitan ang mga laman ng orihinal na script. Kinailangan ding itama sa buka ng bibig ng mga gumaganap ang pagsasalin upang hindi madismaya ang mga manunuod. At dahil pandaigdigan ang usapin dito’y hindi natin maitatatwang maraming bagay ang nakaapekto sa pagsasalin. Mula pa lamang sa bansang pinagmulan nito, sa mga gumawa ng pelikula hanggang sa mga mismong nagsalin ay naipapasok ang mga ideyolohiya at paniniwala sa gawang pagsasalin. Katulad na lamang ng nangyari sa wika ng pelikula, maraming salitang balbal ang ginamit tulad ng asar, epal, boss at mga salitang banyaga na hindi maisalin sa wikang Filipino gaya ng cellphone, exam, sneakers, etc. Ngunit, nananatili sa pelikula ang tema ng pag-ibig kaya’t kahit na maraming binago dito ay napukaw pa rin ang damdamin ng mga manunuod.

Maraming bagay sa kulturang Pilipino ang naipakita. Una na nga rito ang kasalukuyang kalagayan ng mismong wika. Patuloy na nagbabago ang wika ngunit kapansin pansin na ang wikang Filipino ay naiimpluwensiyahan na ng wikang banyaga. Hindi na naman talaga ito bago ngunit habang tumatagal ay mas nagiging seryoso. Ngayon ay hindi na pinapalitan ang mga salitang nakagawian. Marahil ay wala na ring pangtumbas o kaya naman ay masyadong mahaba. Lumalabas tuloy ang pagiging inferior nating mga Pilipino.

Mababanaag din sa wika ang katigasan ng ulo ng mga Pilipino ngunit sa kabilang banda ay naroon din ang pagiging mabait na kung minsan nga ay sobra sobra pa.

Makikita rin natin sa script ang pagiging high context ng ating kultura. Sa isamg dayuhan na nasanay sa pagiging direkta, isang pagsubok ang makasalamuha ang mga Pilipino sapagkat mas binibigyan ng halaga ang ganitong uri ng kultura sa ating bansa. Ito naman ay dahil likas sa mga Pilipino ang pagiging mahiyain at takot na mawalan ng mukha sa harap ng ibang tao. Para sa mga Pilipino, mahalaga ang reputasyon kaya walang lugar sa pagkakamali. Hangga’t kayang iwasan, iiwasan.


Sa pag-aaral na ito maraming bagay ang mas mapapagbuti kung mabibigyan ng mas mahabang panahon ang pag-aaral ng wika sa mga naisaling pelikula sa Pilipinas. Ukol sa pamamaraan ng pag-aaral, mas makabubuti kung gagamit ang mga susunod tagapagsaliksik ng mga paraan tulad ng Focus Group Discussion o ang katutubong pamamaraan ng Pagtatanong-tanong sapagkat una sa lahat ay ukol at para sa mga Pilipino naman ang pag-aaral na ito. Maaari rin naming gamitan ng Quantitative na perspektibo ang pag-aaral sapagkat maari naming gamitan ng Content Analysis ang mga script ng pelikula. Bagamat mas makabubuti kung parehong Qualitative at Quantitative ang gagamitin sa pag-aaral upang lubos na makakuha ng impormasyon.

Hinggil naman sa teoryang ginamit. Hindi pa sapat ang teorya na pag-aaral na ito sapagkat hindi nabigyan ng malalim na paliwanag ang mga bagay na nakakaapekto sa paggawa ng mga palabas mula sa ibang bansa. Oo nga’t nalaman natin na malaki ang papel ng teknolohiya sa paggawa ng mga pandaigdigang pelikula ngunit sa proseso ng pagpapakalat nito ay marahil mas marami pa ang alalahanin na dapat bigyang pansin. Gayundin naman, makabubuting bigyang puwang rin ang mga manunuod sa mga susunod na pag-aaral. Makatutulong kung malalaman natin kung paanong ang pagsasalin ay binibigyang kahulugan ng mga manunuod.


Cabato, J. U. (2004). A partial ethnography of Asian soap opera viewers of Meteor Garden, Lavender, and Endless Love (Masteral dissertation, University of the Philippines, 2004).

Cervantes, M.F.C.V. (2006). A comparative study on the Filipino telenovela Sa Piling Mo and the koreanovela My Girl. (Undergraduate dissertation, University of the Philippines, 2006).

Forrester, C. (2005, May/June). Hot drama and convergence boost Korean broadcast market. IBE: International Broadcast Engineer, 16-18.

Koolstra, C.M., Peeters, A.L. & Spinhof, H. (2002). The pros and cons of dubbing and subtitling. European Journal of Communication, 17, 325.

Lacson, J.R. (2005). Mindsets of the Filipino: A research agenda for Filipino communicative behaviour. Unpublished document, 2005.

Leong, A.C.Y. (2002). Korean cinema: The new Hong Kong. Canada: Trafford.

Littlejohn, S.W. (2002). Theories of human communication. USA: Wadsworth.

Maggay, M.P. (1999). Understanding ambiguity in Filipino communication patterns. Quezon City: Insitute for Studies in Asian Church and Culture.

McQuail, D. and Windahl, S. (1993). Communication models for the study of mass communication. New York: Longman.

Mowlana, H. (1985). International flows of information: A global report and analysis. Paris: Unesco.

Wang, K. (2006, December 11). Move over, telenovelas: Korean dramas are next. Television Week, 25 (46), 14.

The Same Ol' Sunday

Well, what should I expect from this Sunday?

The neighbors as ever are belting it out as they sing from that stupid videoke at the middle of the day like they are the only ones living in the neighborhood. I just hate it. It would have been useful if they have been a liitle more considerate. Oh boy, now I can't study. With all these noise. It makes me so irritated and vexed. I'm so fed with all this crappiness. I hate it. I simply hate neighbors singing. I wish they would shut up the !@#$ up!

I am not usually like this. Ranting like crazy but I just can't help it. If you were in my position, I bet you would wish you can just burn that videoke machine down so you can think clearly. I simply can't focus. This is maddening.Now, I am forced to flee to a more suitable place to study. I am going to Mini Stop just a few blocks away to escape this. Maybe there I'll be able to finish my homework. As I have unsurmountable amount of homework which by the way involve statistics. If I were a genius then I won't have to burn all those neurons just to do this but nature has not been kind to me. I have to put extra effort to get through all these exercises. Yes I am not a number person and the only way to keep up with my major subject's demands is to really focus, focus and may I say focus. This is really killing me.

I've just consoled myself that only three more semesters and goodbye to all papers and reports. The bigger world is waiting for me. For the meantime, I need to go take a bath, eat a very late lunch and flee from the world of the noise-polluted house.

Thursday, September 11, 2008

Science and Technology

Science and technology for nature
This is a rough essay on science and technology so I apologize if this isn’t very substantial.

Close your eyes. Imagine a world where people live in caves, a world where the only means of transportation is through bare feet; the only way of cooking is by roasting meat on fire; the only way of communicating is by yelling; the only design of clothings is sheets of tree barks. How do you reckon would it feel to be in this kind of situation? To be in a situation where science and technology have never evolved into what we are seeing in the present.

Within centuries, human aspirations to create comfort to living has brought upon all the discoveries that we are enjoying now. In different fields, we see how human life has become simple and this we owe to the brilliance of people who never got tired of exploring all the possibilities. We have moved from a metaphysical world, believing that life is a realm influenced by unknown forces, mythical forces, into one that is what we call more scientific, more realistic. Today we know that our world isn’t the center of the universe, but part of other extra-terrestrial planets that revolves around the sun; that cancer is not caused by spirits living inside the body but by cancer-agents penetrating human cells; that elements come in simple matters that become more complex as it becomes compounded and that there is no element that would cause eternal life much to the disappointment of alchemy. Today, we have discovered so many diffeferent things that in the past are truly unconceivable.

Beyond all these however is the, borrowing from Al Gore’s term, inconvenient truth that science and technology with all the advancement they have given to us, have their downside. Needless to say is the hot like pancake issue of global warming. Yes, it might sound passe being the talk of nations for the past decades but there is that undeniable truth that we have been taking for granted the condition of nature.

We are living in the sole planet which harbors life and it is so ironic that people, especially those with power not to mention intellect, have done nothing sufficient to alleviate the current problem of this planet. It is not surprising that a time will come when this only place we are temporarily inhabiting won’t be able to support life anymore. Everywhere you go is a picture of gross negligence towards nature. Take China for example. The largest country in the world, with the largest population has been polluting the environment for the longest time. Suprisingly, China doesn’t come at the top, it only comes second to the United States which is the same country that didn’t sign the Kyoto Protocol to lessen the carbon dioxide emission in the atmosphere. Carbon dioxide is responsible for the global warming we are experiencing. These two countries already comprise nearly half of the pollution in the world and to think that there are hundreds of other countries, won’t that be unbearable enough? The horrors of our development.

If there is such a thing as sustainable development then it should be promoted and promulgated but in reality this is not what we get. Aside from the issue of global warming are also the issue of mass extinction due to the excessive exploitation of natural resources. Animals are fast disappearing because their homes are being claimed by big companies whose only goal is to earn. The growth of population also threatens the environment because consumption drives the capitalistic economy to produce more products and because of this, a vicious linear pattern of resource consumption happens. Take note, some resources are limited and cannot grow again. Logically, there will come a time when there won’t be left for the future generations which is really sad. The period of the dinosaurs had long passed but if this apathy and irresponsibility of people continue then it won’t be long that human civilizations would also be memories of a distant past only seen in books and museums.

How heartbreaking it is to know that despite all the advantages of science and technology is the fact that disadvantages come in hand. Sometimes it feels like disadvantage weighs more than the other. But it is not late. So long as there are genuinely good people who think of ways to change all the dreadful things in the environment then there is still a spark of hope.

Now open your eyes. See the world around. Have things become better or worse? A question which only you can answer.

I believe

l Believe(엽기적인 그녀 OST)
I Believe 그댄 곁에 없지만
이대로 이별은 아니겠죠
I Believe 나에게 오는 길은
조금멀리 돌아올 뿐 이겠죠
모두 지나간 그 기억속에서 내가 나를 아프게하며
눈물을 만들죠
*나만큼 울지 않기를 그대만은 눈물없이
날 편하게 떠나주기를
언젠가 다시 돌아올 그대라는 걸 알기에
난 믿고 있기에
기다릴께요 난 그대여야만 하죠
I Believe 내가 아파할까봐
그대는 울지도 못했겠죠
I Believe 흐르는 내 눈물이 그댈 다시 내게 돌려주겠죠
자꾸 멈추는 내 눈길속에서
그대 모습들이 떠올라 눈물을 만들죠
* 나만큼 울지 않기를 그대만은 눈물없이
날 편하게 떠나주기를
언젠가 다시 돌아올 그대라는 걸 알기에
난 믿고 있기에
기다릴께요 난 그대여야만 하죠
나 그댈알기 전 이세상도
이렇게 눈부셨는지
그 하늘 아래서 이젠 눈물로 남겨졌지만
이자릴 난 지킬께요
그대란 이유만으로 나에게는
기다림조차 충분히 행복하겠죠
사랑한 이유만으로 또하루가 지나가고
오는길 잊어도 기다릴께요
난 그대여야만 하죠 난그대여야만 하죠


I wish I could work 24/7 but my bodu just couldn't stand it. Last night I pulled
an all-nighter to finish a paper. Yes I finished one but failed to do the other
one. I know sometimes I'm such an airhead feeling like I can do everything and
ace 'em but sometimes I am all ears to my professors as I wouldn't want to miss
anything from their class.

I bet the driver had ants in his pants when he slammed to that car. Who wouldn't?
At that kind of situation, he might be at the end of his rope. No money to pay the driver of the broken car.
I went to the library, tried to look like an average Joe.
While walking, a classmate told me of a reporting. Wanted to put it on the back burner but it's up this monday.

Monday, September 8, 2008

My Sassy Girl (Tagalog Script)

After an arduous task of transcribing the entire movie which took me for about three days, sacrificing too many classes, here it is, the Tagalog script of MY SASSY GIRL. To all you people out there, who would be using this, please never forget to cite my name. A little acknowledgment is all I ask. That's all. No copyright reserved. I don't own the creative idea behind the script.


Opening Music

YOHAN: Eksaktong dalawang taon mula ngayon dito sa lugar na ito ibinaon namaing dalawa ang isang time capsule. Nangako kami noon sa isa't isa na magkikita dito pagkalipas ng dalawang taon. Kaya lang hindi pa rin siya dumarating. Hindi bale, mag-aantay ako.

PHOTOGRAPHER: Ready sir? Wag po muna kayo gagalaw. One...

YOHAN: Teka, teka sandali ha (sasagutin ang cellphone) ah hello. Ah tita bakit po? ah, papunta na ako. Sorry po, ah ganun po ba? Sorry po talaga. Oo, darating ako. Ah nagpapakuha pa ako ng litrato. Ah sige. (ibababa ang cellphone)

PHOTOGRAPHER: Ready na sir?


PHOTOGRAPHER: Wag kayong gagalaw. One, two... (tutunog ang kamera).

YOHAN: Ang gusto ng mga magulang ko anak ba babae kaya pinalaki nila ako na parang isang babae. Pitong taon na ako nang malaman ko na lalaki pala ako. Si mama naman, pilit pa rin akong isinasama sa mga pambabaeng bath house. Naisip ko tuloy kapag tumanda na ako baka unti-unting liliit at mawawala na yung alam nyo na yung nakalawit sa akin pero hindi eh. Kabaligtaran ang nangyari.


KAIBIGAN: Pare hindi ka nagbabago ah...

YOHAN: Kahit magsama-sama pa kayo hindi niyo ako kaya.

KAIBIGAN: Pare umamin ka na kasi, taga-lagay ka pa rin ng bala sa baril.

YOHAN: Ano ba, hindi niyo ba ako titigilan? Para sabihin ko sa inyo, delikado yung ginawa ko sa army. Nagtrabaho ako malapit sa DMZ kaya palagi kaming naka-alert doon.

KAIBIGAN: Sabi ng mama mo sa opisina ka lang.

KAIBIGAN: Tama na, tama na. Ang importante nakabalik ka na. Welcome back pare. O, cheers...

YOHAN: Hindi ko mapigilan ang sariliko pag nakakakita ako ng type kong babae. Kailangan at least maka-first base ako. (iinom ng alak) ahhh, (tutunog ang cellphone) asar, istorbo naman to o. Hello, mamaya ka na lang tumawag...

NANAY: Anong mamaya na lang?

YOHAN: Ah ma, kayo pala...

NANAY: Bakit wala ka pa sa bahay ng tita mo ha?

YOHAN: Ang totoo po niyan ano, paalis na po ako rito. Ma...

NANAY: Ayokong mapahiya sa kaibigan ko Yohan...

YOHAN: (sa mga kaibigan) Tumahimik nga muna kayo kausap ko ang nanay ko ano ba!

NANAY: ...alalahanin mo, isang taon nang nakakaraan

YOHAN: Isang taon? Ganun na pala yun katagal..

NANAY: Alam mo namang madalas malungkot ang tita ngayon mula nang mamatay ang nag-iisa niyang anak na lalaki kaya matutuwa yun pag nakita ka. Ang sabi niya sa akin kamukha mo daw yung namatay niyang anak. Nakikinig ka ba?

YOHAN: Hindi ko naman siya kamukha ah. Saka ma, ayokong hinahalikan ako ni tita na parang baby tapos nilalamutak yung mukha ko.

NANAY: May ipapakilala daw siya sa yong babae...

KAIBIGAN: Dun ka nga sa labas.

YOHAN: Sabihin niyo salamat na lang... Romatic akong tao. Kaya kapag makikipagkilala ako sa isang babae gusto ko yung nababasa sa romantic comic books. Pero, parang ngayon...

(Dadaan ang tren at ilalayo ang babae sa train tracks. Sa loob ng tren, titingnan ni Yohan ang lasing na babae)

YOHAN: Ganyan sana ang tipo kong babae kaya lang ayoko sa isang yan. Alam niyo kung bakit? Naku, kasi diring diri ako sa mga babaeng lasing. Grabe ibang klase.

BABAE: Ano ba, tumayo ka nga diyan. (Babatukan ang lalaking nakaupo) Tayo na.

PASAHERO: Tumayo ka na daw, sige na.

(Tatayo ang lalaki at lalakad palayo. Pipigilan ng babae)

BABAE: Teka, wag ka magsusuot ng pink ha.

BOSES: Para po sa ating mga pasahero, pinapaalalahan po namin ang lahat na mag-ingat sa masasamang elemento. Mangyari po lamang na ipagbigay alam sa mga awtoridad kung may nakita kayong mga kahina-hinalang tao sa loob ng ating tren.
(Masusuka ang babae, habang si Yohan ay tila masusuka rin sa nakikita. Sususkahan ng babae ang matandang nakaupo)

BABAE: (Kay Yohan) Honey (Mawawalan ng malay)

YOHAN: Hindi ko ho kilala yan noh.

MATANDA: Halika ka nga.

YOHAN: Totoo ho yun.

MATANDA: Tingnan mo ang ginawa ng girlfriend mo.

YOHAN: Girlfriend? Teka, hindi naman ako ang...

MATANDA: Nangangatwiran ka pa. Halika sabi.

(Lilinisin ni Yohan ang suka sa ulo ng matanda at bahagyang matatawa)

MATANDA: Natatawa ka pa, ba't hindi mo inalalayan yang girlfriend mo alam mo na palang lasing. Ano ba bilisan mo kilos na dali. Bilis!

(Humahagulgol ang matanda)

MATANDA: Wig ko... (ibabalik ni Yohan ang wig sa ulo ng matanda) Bakit mo pa binalik?

YOHAN: Eh, sorry ho. Pasensya na ho kayo, pasensya na. Babayaran ko na lang ang pagpapa-laundry niyo.

MATANDA: Wag na, wag na. Ako na ang bahala. Asikasuhin mo na lang siya.

(Bababahin ni Yohan ang babae at iiwan sa isang upuan subalit maawa kaya't dadalhin sa isang motel subalit mahihirapang maghanap)

YOHAN: Kung kelan kailangan saka naman walang makita. San ba ang mga motel dito? Parusa to. Kasasabi ko lang ayoko sa mga babaeng lasing tapos ngayon may kasama na akong isa. Ang masama pa nito pasan-pasan ko siya.

BANTAY: Ah iho, mukhang plastado na yang kasamo mo ah

YOHAN: Oo nga ho eh pero hindi ko kasalanan

BANTAY: Wag mo na ikaila, stle ko rin yan eh.

YOHAN: Hindi manong, kasi malapit na ho kaming ikasal.

BANTAY: Gusto mo see through yung shower? O pangkaraniwan lang?

YOHAN: Kahit na ano. Kahit na ano okay lang.

BANTAY: Sa fourth floor.

YOHAN: Wala dito sa baba?

BANTAY: Wala sorry.

YOHAN: Asar!

(Dadalhin sa kwarto ang babae at ibababa sa kama. Kakatok ang bantay)

BANTAY: Nakalimutan niyo mag-register. Forty thousand won lahat.

YOHAN: Ano? Forty thousand won lahat?

BANTAY: Ayaw mo? E di sa iba na lang kayo mag-check in.

YOHAN: Hay nakaka-asar. O bilangin niyo (Iaabot ang pera. Akmang maliligo ngunit tutunog ang cellphone ng babae. Sasagutin naman ito ni Yohan)

YOHAN: Hello? Sino ho? Yung may-ari nitong cellphone? Ah ano ho kasi, andito ho siya sa tabi ko natutulog. Ha? San to? Sa Yukson Hotel malapit sa Bupyong Station. (Ibababa ang cellphone) Hmm, makaalis na nga.

(Babalik sa banyo si Yohan upang ituloy ang paglligo. Darating ang mga pulis.)

PULIS: Taas ang kamay!

YOHAN: Anong ginawa mo sa kanya?

PULIS: Taas ang kamay!

(Walang saplot si Yohan kaya't tinatakpan ng kamay ang kanyang ari ngunit itataas ulit hanggang sa tirahin siya ng spray sa mukha)

YOHAN: Whaaaahhhhhhhhhh..........

(Sa loob ng kulungan)

PRESO: Hoy kayo ha wag nyo pairalin yang kasibaan nyo ha. Tig-iisang hotdog lang ha.

MGA PRESO: Opo boss.

PRESO: Anong tinitingin-tingin mo diyan ha? Dun ka tumingin. Upakan kita diyan eh.

MGA PRESO: (Magtatawanan)

PULIS: Yohan, pwede ka na lumabas.

(Darating si Yohan sa bahay nila at makakasalubong ang nanay)

YOHAN: Hi ma.

NANAY: Galing kang Bupyong?

YOHAN: Ah opo, galing po ako dun.

NANAY: (Hahatawin ang anak) Sinungaling. San ka natulog kagabi ha? Tumawag ako sa kaibigan ko, sabi niya hindi ka pumunta sa bahay nila. Magsabi ka ng totoo Yohan...

YOHAN: Tama na ma...

NANAY: Nasan ang sweater mo? Wag ka umilag...

YOHAN: Aray..

NANAY: Ano'ng akala mo sa akin, mabibilog mo ang ulo ko?..

YOHAN: Hay, minalas ako ng husto dahil sa isang babaeng lasing. Nakakaasar talaga.

NANAY: Magsabi ka ng totoo. Ano na namang kalokohan ang ginawa mo?

YOHAN:Teka ma, wala akong ginagawang masama...

NANAY: Bumalik ka, bumalik ka

YOHAN: Hindi ako nagsisinungaling

NANAY: Bumalik ka

YOHAN: Talagang nagpunta ako sa Bupyong pero hindi ako dumaan kina tita

(Lalabas ng bahay at aakyat sa pader si Yohan upang makapasok ng bahay)

NANAY: Hoy Yohan... Nawala? Lagot siya sa akin pagbalik niya.

YOHAN: Ang utak ko no? Actually isa lang akong tipikal na estudiyante sa kolehiyo. Engineering student. Palaaral? Hindi ako palaaral. Matalino na ako eh. Mana ako sa mga magulang ko.

(Flashback sa pagkabata ni Yohan habang pinaparusahan)

TATAY: Hay...

NANAY: Matalino ka anak. Ang problema hindi ka nagsisikap sa pag-aaral.

TATAY: Hindi ka mahihirapan dahil sa akin ka nagmana. Ngayon kung magtityaga ka, madali mong maitataas ang mga grades mo sa eskwela.

(Lumaki nang konti si Yohan)

TATAY: Naku itong batang ito talaga...

NANAY: Sa loob ng tatlong taon. four points lang ang itinaas?

TATAY: Ito ba ang ipinagmamalaki mong report card? Ha? Matalino ka alam ko dahil itong mama mo matalino rin. Magsipag ka lang sa pag-aaral para hindi ka mahirapan...

YOHAN: Pag may anak ka, wag na wag mong sasabihin sa kanyang matalino siya. Pustahan, hindi na magsisipag sa pag-aaral yun. Ambisyon ko? Ewan, hindi ko pa naiisip yun eh. Nakakahiya ano, pero inaamin ko tamad akong mag-aral.

(Magigising sa tunog ng cellphone si Yohan)

YOHAN: Hello?

BABAE: Walanghiya ka, sino ka?

YOHAN: Ha? Sino ba to?

BABAE: Ba't tayo magkasama sa hotel? Naka-hubo't hubad ka pa. Magkita tayo. Dun sa Bupyong Station ngayon na.

YOHAN: Wala naman akong... ano ba yun? Ako na nga tong nakulong at nabugbog para sa kanya tapos siya pa tong may ganang magalit.

(Sa Bupyong Station)

YOHAN: Ah, miss

BABAE: Ikaw ba?

YOHAN: Ako nga.

BABAE: Sumunod ka.

YOHAN: Ano, teka.

BABAE: Ba't nakatayo ka pa diyan?

(Sa loob ng shop)

TINDERA: Good evening sir, mam.

BABAE: Umorder ka na.

YOHAN: Ah isang cherry jubilee. Ah hindi, ano kaya mango tango o shooting star na lang masarap din kasi yung jamaican almonds eh. Ah, wag na nga lang. Isang lobby juice, large...
BABAE: Gusto mo... mamatay? Mag-coffee ka. Two coffees, ikaw magbayad.

(Uupo sa isang table)

BABAE: Sabihin mo na. Anong nangyari kagabi?

YOHAN: Ah yung nangyari kagabi, ah kasi lasing na lasing ka nun...

BABAE: Teka! Ayusin mo yang pagsasalita mo diyan.

YOHAN: Bale yun na nga lasing na lasing ka nun. Nakita kitang nakatayo sa may dulo ng rampa. Susuray suray ka pa nga eh kaya hinila kita para hindi ka mahulog ako yung nagligtas sa yo...

Sa totoo lang, kinabahan ako. Inisip ko, hindi kaya swindler itong babaeng to. Magkukunwaring lasing tapos mawawalan ng malay yun pala peperahan lang ang mababait na lalaking katulad ko.

BABAE: So tinawag pala kitang honey?

YOHAN: Oo ano.

BABAE: Hmm, parang naaalala ko nga yun eh. Dun sa motel nag-shower ka para maglinis ng katawan. Tapos dumating yung pulis.

YOHAN: Oo ano.

BABAE: Tingin mo posible yun?

YOHAN: Pag ganito kataray ang babaeng kaharap mo dapat ipakita mo sa kanyang matapang ka. Ipakita mo kung sinong boss.

BABAE: Yun lang bang nangyari?

YOHAN: Yun lang.

TINDERA: Sorry kung natagalan.

YOHAN: Okay lang yun. (Nakatingin sa babae) Pag hindi pala siya lasing, siya ang tipo ng babaeng magugustuhan mo. (Sa babae) Alam mo, mas maganda ka ngayon. Saka mas may buhay kayas kagabi.

BABAE: Ang lakas mo mang-asar ah.

YOHAN: Asar? Hindi ah, hindi, hindi ah.

BABAE: Ano gusto mo magpa-impress? Ayoko makipag-date sa yo. Hindi tayo bagay. At isa pa, hindi tayo para sa isa't isa. Itapon mo yang kalat ha.

YOHAN: Nakakaasar naman eh. Hay.

(Sa loob ng isang inuman)

YOHAN: Tumador siguro to. Talo pang barkada ko eh.

BABAE: Umorder ka na.

YOHAN: Ah sir, isang soju tsaka kimchi soup.

BABAE: Golbangji ang kainin mo.

YOHAN: E ba't hindi ikaw ang umorder?

BABAE: Ano ba, para kang bata. (Sa waiter) Golbangji please.

(Sa kabilang lamesa maririnig...)

CUSTOMER LALAKI1: Gusto mo mamaya sabay tao sa salami?

CUSTOMER BABAE1: Salami? Alam ko ibig sabihin nun, sa motel.

CUSTOMER BABAE2: May pera ba kayo?


CUSTOMER BABAE2: Magkano ibibigay niyo?

CUSTOMER LALAKI2: Walang problema sa pera basta galingan niyo.

(Lalapitan ng babae ang kabilang lamesa)

BABAE: Kayo ha, binebenta niyo ang sarili niyo ha. At bakit golbangji ang kinakain niyo, umorder kayo ng iba.

CUSTOMER BABAE2: Pakelam mo ba? Akala mo kung sino ka ah.

CUSTOMER LALAKI1: Teka miss, kaibigan namin sila. Umiinom lang kami masama ba?

BABAE: Wag mong sabihing lahat ng mga kaibigan mo dinadala mo sa motel. Sige nga, ilang taon na kayo?

CUSTOMER BABAE1: Ba't inaalam mo pa? Ligal na kaming uminom at saka wala kang pakialam.

BABAE: Akala mo ba concerned ako sa pag-inom niyong dalawa? Yung ID mo akin na. Pati sa yo.

CUSTOMER BABAE1: Ano bang problema mo ha?

BABAE: Ilabas niyong mga ID niyo.

CUSTOMER BABAE1: Alis na nga tayo.

YOHAN: Ang angas talaga ng babaeng ito.

CUSTOMER LALAKI1: Wag muna kayo umalis.

YOHAN: Pero nakakahiya sa mga tao pag nalaman nilang kasama ko siya eh.

CUSTOMER LALAKI1: Sino ka para pakialaman ang ginagawa namin ha?

BABAE: Mahiya ka nga sa mga anak mo.

CUSTOMER LALAKI1: Wala akong anak. Baka gusto mong anakan kita diyan.

BABAE: Anakan pala ha, eh kung umbagin kong pagmumukha mo?

CUSTOMER LALAKI2: Tara na umalis na tayo pare...

CUSTOMER LALAKI1: Makikita ng babaeng ito...

BABAE: makita mo ang hinahanap mo. Ano ha!

CUSTOMER LALAKI1: Papatulan kita diyan.

CUSTOMER LALAKI2: Yung mga babae pare.

BABAE: Umayos ka, ayusin mo yang buhay mo

CUSTOMER LALAKI2: Tama na, wag mo na patulan

CUSTOMER LALAKI1: Bitiwan mo nga ako.


CUSTOMER LALAKI1: Akala mo kung siyang...

BABAE: Akala niyo ha...

(Babalik sa lamesa ang babae ang sisimulan ang pag-inom)

YOHAN: Tama na, okay lang yan.

(Magsisimulang umiyak ang babae)

YOHAN: Ewan ko ba. Pero sa tuwing may babaeng umiiyak sa harap ko, nalulungkot ako. Lalo na ngayon.

Wag ka na umiyak. Pero sana pakibalik ng panyo ko.

BABAE: Nakipag-break ako sa boyfiend ko, kahapon lang.

(Mawawalan ng malay ang babae)

YOHAN: Uy, gising. Gising na. Gising na tang na loob.

(Karga muli ni Yohan ang babae)

BANTAY: Aba iho, plastado na naman ang girlfriend mo.

(Ibababa ni Yohan sa kama ang babae)

YOHAN: Paano ngayon to?

(May kakatok)

BANTAY: Nakalimutan mo ulit mag-register.

YOHAN: Teka. Ah manong, may gamot kayo sa hang-over?

BANTAY: Wala. Sa botika meron.

(Babangon upang sumuka ang babae. Panonoorin ni Yohan magsuka ang babae at tila siy'y masusuka rin)

(Habang natutulog ang babae)

YOHAN: Nakita ko ng malapitan ang labi niya. Ang maputi niyang leeg. Pati na rin ang, pati na rin ang dibdib niya. Nakakatuwa siyang tingnan. Ang himbing niyang matulog. Hindi ko alam kung dala lang ng kabaitan o kayabangan pero habang pinagmamasdan ko siyang matulog, naisip ko na gusto ko siyang tulungan. Gusto kong gamutin ang matinding lungkot na nararamdaman niya.

(Kinaumagahan sa paggising ni Yohan, makikita niyang nasa sahig ang babae)

YOHAN: Maka-CR nga muna.

BABAE: (Magigising) Nauuhaw ako, pengeng tubig. Teka ba't nandito na naman ako?

YOHAN: Ano kasi, nalasing ka uli kagabi. (Ibibigay ang tubig) Sa yo yan. Tiningnan ko ang ID mo. Mas matanda pala ako sa yo ng isang taon eh. 24 ka pa lang kaya hindi mo dapat ako inuutos-utusan kundi...

BABAE: Kundi ano? Anong gagawin mo?

YOHAN: Wala.

BABAE: Paabot ng towel.

YOHAN: Towel? (Iaabot ang towel) Wag mo naman ako kausapin na parang utusan.

BABAE: E kung parang kaibigan?

YOHAN: Okay.

BABAE: Toothbrush.


BABAE: Toothpaste.

YOHAN: Nandun sa loob ng CR.
Ibang klase ang nangyari sa amin. Tatlong araw pa lang kaming nagkakakilala pero parang dalawang beses na kami natulog sa motel. Nakakatawa (tatawa).

(Sa paaralan)

GURO: Jason Lee?

JASON: Present.

GURO: Millet Jet?

Millet: Present.

GURO: Robert Yang?


GURO: Yohan Wu? (Walang sasagot) Absent ba siya?

YOHAN: Ah hindi sir, nandito ako. Present, present.

GURO: Dapat sasagot ka kaagad.

(Magtatawag pa ng ibang estudyante ang guro)

GURO: Ang tamang sagot 96. The brace is one of the legs of the right triangle. The side measures 104 inches is actually the hypotenuse. Don't be distracted with the orientation of the triangle. Always look at the right angle.

(Papasok ang babae)

BABAE: Good morning sir. (Uupo sa tabi ni Yohan)

GURO: Class, eyes on the board please. Gaya ng sinabi ko, always look for the right angle. Locate the hypotenuse and determine which sides are the legs. Then solve for B in the second leg. A squared plus B squared equals C squared. Substitute. Forty squared plus B squared is equal to 140 squared. 1600 plus B squared equals 10,816. B squared is equal to 9,216.

BABAE: Excuse me sir, pwedeng mag-break muna tayo?

GURO: Okay. Let's take a break. Five minutes guys.

BABAE: Tara.

YOHAN: San tayo pupunta? Hindi pa tapos ang klase ko.

BABAE: Nag-roll call na siya di ba? Tara na.

YOHAN: Hindi pwede. Hindi ko pwede ma-miss ang lecture ni sir. Kahit upakan mo ako.

BABAE: Bahala ka.

KAKLASE1: Lumabas na yung chic, tanungin mo na.

GRUPO: Para sino yun, sino yun? Ipakilala mo naman kami. Ang ganda...

YOHAN: Ang ganda pala ha. Kung pangit ang ugali ng babae walang kwenta ang ganda niya.

GURO: Yohan Wu.

YOHAN: Ah sir. Ako po yun sir.

GURO: You are excused. Hindi kita mamarkahang absent. You may go.


GURO: Pwede ka nang umalis.

YOHAN: Ah, bakit po?

GURO: Girlfriend mo ying dumating kanina hindi ba?

KLASE: Yiheee

GURO: Sige na, punatahan mo na siya.

YOHAN: Anong sinabi mo sa kanya?

BABAE: Sabi ko buntis ako at ikaw ang ama.

(Sa parke)

YOHAN: mahilig siyang magsulat. Yun nga lang puro mga sinopsis pa lang ang natatapos niya.

BABAE: Basahin mo.

YOHAN: Ayoko.

BABAE: Gusto mo mamatay?

YOHAN: Isang action movie ang sinulat niya. Ililigtas ng bidang babae ang bidang lalaki.

(Cut to action clip)

YOHAN: Ba't hindi sila nag-kiss sa ending?

BABAE: Hindi pwede. Siguro kung drama to pwede pa.

YOHAN: Action? Siguradong hindi papatok yan. Ang mga kababayan natin mas mahilig sa drama.

BABAE: Bakit?

YOHAN: Hindi ba nung mga teenagers tayo may isang novel na i'm sure iniyakan natin noon. Yung Shower ni Wang Sung-Ho hindi ba. Nabago ang sensibility ng mga kababayan natin dahil sa sinulat niya. Shower ang dahilan kung bakit mahilig sa mga drama ang mga tao dito.

BABAE: Shower? Meron ba dung nakakaiyak?

YOHAN: Ano ka, hindi ba nakakaiyak yung hiniling niyang malibing habang suot ang damit ng minamahal niya? Hindi ako nakatulog ng isang linggo nun ha.

BABAE: Ang panget ng ending. Baguhin natin.

YOHAN: Baguhing paano?

(Cut to Shower scene)

(May magkasintahang naglalaro sa tabi ng ilog. Biglan bubuhos ang ulan. Susukob sila sa isang kubo.)

YOHAN:: Hintayin mo ako.

BABAE: Bilisan mo.

YOHAN: Ingat baka madapa ka. (Sa loob ng kubo) Basa rin siya o.

(Sa bahay ng lalaki nag-uusap ang mga magulang hinggil sa pagkamatay ng isang kakilala)

AMA: ...dahil sa kahirapan hindi naibili ng gamot ang kanilang anak. nag-iisang anak pa naman. Putol na ang kanilang angkan. Pero balita ko hindi pangkaraniwan ang batang yun. Kakaiba siya.

INA: Bakit daw?

AMA: Alam mo ang hiling niya? Pag namatay daw siya, gusto niyang malibing kasama ang matalik niyang kaibigan.

INA: Talaga?

AMA: Kahit buhay ililibing daw yung kaibigan niya.

INA: Susmaryosep naman.

AMA: Ay naku, sinabi mo pa. Ba't bumangon yan. Anak bakit?

INA: May problema ba?

(Sa libing. Pilit na inililibing ang lalaki kasama ng patay na kaibigan)

TAO: Ikaw ang kanyang kaibigan kaya kailangan kang sumama sa kanyang libing.

YOHAN: Huwag, hindi tama to. Huwag, maawa kayo. (Hahatawin ng pala sa ulo ang lalaki).

(Balik sa kasalukuyan)

BABAE: Isinama sa puntod ang kaibigan niya. Nakakaiyak hindi ba?

(Sa piyer)

BABAE: Masakit para sa akin. Hindi ko yata magagawang kalimutan siya. (Napukaw ng dagat ang atensyon) Gaano kaya to kalalim?

YOHAN: Hindi ko alam.

BABAE: Yohan, langoy ka naman please. Gusto ko malaman kung gaano kalalim.

YOHAN: Sus, wag kang ganyan ha.

(Itutulak ng babae si Yohan)

YOHAN: Whaaaaaahhhhhhh........ Saklolo, ah, tulungan mo ako. Saklolo...

BABAE: Wow, ok ah...

YOHAN: Saklolo... saklolo hindi ako marunong lumangoy.

BABAE: Malalim nga.

YOHAN: Marahil ito na ang katapusan ko.

(Sa isang inuman)

YOHAN: Ahhhh....

KAIBIGAN: Akala ko may girlfriend ka na. Ipakilala mo naman ako o. Sige na.

YOHAN: Seryoso ka ba?

KAIBIGAN: Oo, seryoso ako.

KAIBIGAN: Nagkasukatan na ba kayo ng girlfriend mo?

YOHAN: Girlfriend? (Tatawa)

KAIBIGAN: Ano ba... hindi mo ba ako ipapakilala sa kanya?

YOHAN: Aba naman pare...

KAIBIGAN: Ano nga? Maganda ba siya? Anong tinitingnan mo?

YOHAN: Nakita nyo yung babaeng dumaan kanina? Simula sa araw na ito, magigign akin na siya.

(Lalabas ng bar si Yohan at susundan ang babaeng nakita)

YOHAN: Ehem, miss excuse me. Hey babe, want to have a good time? I can....

BABAE: Ikaw?


BABAE: Ano? Babe pala ha!

(Tatakbo palayo si Yohan)

BABAE: Hoy bumalik ka rito.

(Magtatago sa loob ng bar si Yohan)

BABAE: Asar.

YOHAN: Ang malas ko naman. Paano nangyari yon? Ang alam ko hindi sa lugar na ito ang punta niya eh.

BALITA: Napag-alamang isang sundalo ang tumakas mula sa 36th batallion ang tumakas o nag-AWOL. Nakapanayam namin kanina si Major Lee, head ng special action division ukol sa pagtakas na naganap kaninang madaling araw. Ayon kay Major Lee, mapanganib daw ang nasabing sundalo dahil sa bukod sa may dala itong armas, may hinala silang unstable ang pag-iisip ng naturang sundalo. Ang office of Internal Affairs ay maglalabas na lamang ng larawan ng nag-AWOL. Kung sino man sa inyo ang makakita o makatanggap ng impormasyon tungkol sa kanyang kinaroroonan, mangyari po lamang na ipagbigay alam sa police station. Samantala sa iba pang mga balita magkakaron ng malaking pagdiriwang para sa pagkapanalo ng ating bansa sa Choral Festival sa Germany. Pangulo natin ang magiging panauhing pangdangal.

YOHAN: (Tutunog ang cellphone) Hello? Ang numerong inyong tinatawagan sa kasalukuyan ay posibleng walang natatanggap na signal. Mangyari po lamang na ulitin niyi ang inyong pagtawag. You called the wrong number, the dialled numberis not yet in service. Please call again.

(Nakatingin sa labas si Yohan at inaantabayanan ang Babae na palinga-linga sa paghahanap sa kanya)

YOHAN: Alis na, alis na. Sige na alis na. Alis na.
Tutal, ako ngayon ang lasing, babawian ko siya. Makikita niya. Lintek lang ang walang ganti. Kapag nakatulog ako pagdating ng Bupyong Station wala siyang magagawa. Ako naman ang papasanin niya. Tingnan ko lang kundi mabali ang likod niya.

(Makakatulog si Yohan sa tren. Nanakawan siya ng isang grupo ng mga kalalakihan. Magigising siyang siya na lamang ang tao sa loob ng tren)

BOSES: Para po sa ating mga pasahero meron po tayong paalala. Mag-ingat po tayo sa mga mandurukot. Susunod na po ang Bupyong Station. Next stop, Bupyong Station.

TAGALINIS:: Iho, gumising ka na. Gising. Ikaw na lang ang pasahero dito. Gising na.

YOHAN: Nasan na po ba ako?

(Sa Inch'on Station)

(Iinom ng kape habang naglalakad. Hihiga sa isang upuan at may maglalagay ng barya sa kanyang cup. Paggising niya'y iinom sa cup ngunit mabibilaukan sa barya. Tatawag sa tekepono pagkatapos ngunit walang pera. Magigising siya sa loob ng kulungan)

PRESO: Hoy, gising. Tumayo ka diyan.

YOHAN: Ano ba, wag ka ngang epal. Upakan kita diyan eh.

PRESO1: Ha, marunong ka nang sumagot ngayon ha. Tumayo ka diyan tungak.

(Magigising at magugulat)

YOHAN: Kumusta ho chief, sorry

PRESO1: Epal pala ha

YOHAN: Ah hello manager. Kayo pala ulit. Hi sir, okay lang kayo dito. Hi boss long time no see po boss ah.

PRESO1: Ano, gusto mo akong upukan? Ang angas ng bunganga mo ah. Hindi mo ba alam ang grupo namin ang kintatakutang gang. Gumulong ka sa sahig.

YOHAN: Ay sige po.

PRESO1: Tumayo ka. Upo. Tayo. Upo. Gulong sa kaliwa. Gulong sa kanan. Hangga't di ko sinasabi wag kang titigil.

MGA PRESO: (Magtatawanan)

PULIS: Tigilan niyo na yan ha.

PRESO2: Yes sir.

PULIS: Ano'ng sinasabi niyong gang? Mga tambay lang kayo ah. Umayos kayo diyan.

YOHAN: Ano yun sir? Hindi sila mga gang members? Tambay lang ang mga to? Anak ng...
(Lalayo sa isang tabi ang mga preso)

PRESO1: Sarap magluto ang asawa ko...

PRESO2: Bata, gusto mo kumain?

YOHAN: Busog ako.

PRESO3: Ito o, mainit pa o. Sige na.

YOHAN: Ayoko...

PRESO4: Wag ka nga ganyan. Kami na nga nagmamagandang loob.

PRESO5: Hayaan niyo kung ayaw...

PRESO6: Kain na, halika na...

YOHAN: Sabi nang ayoko (magwawala). Ilang beses ko bang sasabihin sa inyong ayokong kumain. Mahirap ba yung intindihin, ayokong kumain. Ayoko, ayoko. Tigilin niyo na ako. Sawang sawa na ako sa mga pang-iinsulto ninyo. Hindi niyo ako laruan. Mga pare-parehas kayong talipandas, ang kakapal ng mga mukha ninyo. (Iiyak) Ang sakit.

PULIS: Akin na sarge, akin papers niya.

BABAE: Magandang umaga.

PRESO2: Ang we-weird nitong mga to ah.

PULIS: Hindi ba kayo tatahimik?

YOHAN: Maraming salamat ha.

(Susuntukin ng babae si Yohan)

BABAE: Pag inulit mo pa yung ginawa mo, patay ka sa akin. Ano ha, tinawag mo pa akong babe ha. Tinaguan mo pa ako sa telepono. Akala mo ba hindi ko makikilala ang boses mo? Magtapat ka...

YOHAN: Ahhhhhhhh........

(Sa restoran)

YOHAN: Ahh, ang init.

BABAE: Masarap ba?

YOHAN: Oo, ang sarap sarap nito. Tuwing umaga, inuupakan ako ni mama kapag gamit ang bagay na hawak niya ng mga oras na yun. Pag inabutan ko siyang nagwawalis may latay ako ng walis tingting, pag naglilinis yun vacuum naman. Pag sinusuwerte talong o kaya pipino lang ang lalapat sa katawan ko. Kaya dapat taymingan ko ang pag-uwi.

(Makikitang nagpukpok ang ina)

TATAY: (Biglang bubuksan ang pinto) Anak, wag kang titingin ng porno diyan ha.

YOHAN: Si papa, hindi ko ho gagawin yun. Wala ba kayong tiwala sa akin?

TATAY: Siyempre meron. Matulog ka na pagkatapos mo diyan ha. Sige na.

YOHAN: Sige pa, goodnight.

(Biglang magbubukas ng porn sa net ngunit lalabas naman ang isang email galing sa babae)

BABAE: Hi Yohan. Birthday ko na in two days. Patay ka sa akin pag kinalimutan mo. Tandaan mo ang birthday ko ha. At dahil gusto kitang makasama sa birthday ko, dapat mapangiti mo ako ng ganito. Nakuha mo?

YOHAN: Nakuha ko. Malapit na'ng bithdy niya. Pag wala akong hinanda siguradong patay ako sa kanya. Ah, may naisip na akong magandang sorpresa. Bago ako bag-serve sa military, nagtrabaho muna ako sa isang theme park. So ito ang plano.

(Ipapakita ang mangyayari)

Pagdating ng alas-dose. Kaming dalawa na lang tao. Madilim. Wala kaming makikita. Tapos isa-isa kong pasisindihan ang mga ilaw sa paligid namin hanggang sa mabuksan ko ang ilaw sa merry go round. Pag bukas na saka magsisimula yung happy birthday song. Kasabay nung kanta, magpapalagay din ako ng fireworks sa background. Ang bangis ko hindi ba? Sa sobrang tuwa, siguradong yayakapin niya ako ng husto. Ayos, matalino ako eh. (Tatawa) Binigyan ko ng 200,000 Won yung kaibigan ko sa theme park para i-set up yung plano.

(Sa theme park)

YOHAN: Oo kailangan eh. Matagal ko nang gustong gawin to ng walang tao.

BABAE: Hoy Yohan hindi mo birthday ha, birthday ko.

YOHAN: Pagbigyan mo na ako. Alam ko na, ako muna ang aakyat sa kabila, ok?

(Bababa mula sa pader si Yohan)

YOHAN: Ayan ayos. (Habang tinatapakan ang isang sundalo) Okay lang may tapakan dito hindi ka mahihirapan. Abutin mo kamay ko... teka teka, aray aray... (mahuhulog) ah, kakaasar...

(Tututukan ng baril si Yohan)

BABAE: Yohan. Yohan hoy. Sumagot ka. Iwan na kita. Sige alis na ako. Ano ba, sumagot ka naman. Yohan. Patay ka sa akin pag inabutan kita ha. Sige. (Liliban rin ang babae) Andyan ka pala eh, ba't hindi ka sumasagot ha, nang-aasar ka ba?

SUNDALO: Sumama kayo sa akin.
(Magdaratingan ang trak ng mga militar)

SUNDALO: Pumasok kayo diyan. Bilis. (Sisigaw si Yohan) Tumahimik ka. Kayong dalawa, papatayin ko kayo, naintindihan niyo?
(Titingnan ng babae ang baril ng sundalo)

BABAE: Nakakamatay ba yan?

SUNDALO: (Itututok ang baril sa babae) Subukan mo. Gusto mo?

BABAE: Wag na.

SUNDALO: (Kay Yohan) Kaano-ano mo siya?

YOHAN: Ano lang, ano,, mgkaibigan lang po.

SUNDALO: Kung magkaibigan lang kayo, ba't andito kayo ng alanganing oras? Ano'ng balak niyong gawin ha?

YOHAN: Balak naming mamasyal sandali dito.

SUNDALO: Yung totoo. Gusto mo masaktan?

YOHAN: Wala. Napadaan lang kami dito.

SUNDALO: Nang-aano ka eh. (Sa babae) Wag mo sabihing nagtitiwala ka sa mga ganyang lalaki.

BABAE: Tiwala ako sa sarili ko.

SUNDALO: Nagka-girlfriend din ako. Linggo-linggo binibisita niya ako sa baraks namin. Ang saya-saya ko nun. Kaya lang nagtaksil siya sa akin. Ipinagpalit na pala ako ng babaeng yun sa sarhento namin. Nalaman ko na lang, nung ma-discharge yung hayop na sarhentong yun nagatanan sila. Marami pa. Hindi lang yan. Pati yung inalagaan kong aso sa kampo namin tumakas na at sumama sa ibang askal. Bitch. Pareho sila. Lumabas ako para hantingin sila. Para patayin. Dalawang buhay na minahal ko pareho nila akong pinagtaksilan at iniwan. Hindi ko na kaya. Alam niyo ba kung anong espesyal sa araw na ito? Ha? Hindi niyo alam? Ito ang araw ng aking kamatayan.

(Ipapasok ang bibig ng baril sa bibig)

BABAE: Yohan, gising ba tayo? Ptrang hindi nangyayari to sa totoong buhay eh.

YOHAN: Gising tayo.

BABAE: Narinig ko na kapag binaril mo ang sarili mo sa bibig...

YOHAN: Oo ano. Mga ganito kalaki sa ulo pag ginawa mo yun (imumuwestra ng kamay).

BABAE: Ang laki pala.

YOHAN: Dito sa batok ang...

BABAE: Di ba maliit lang ang bala?

YOHAN: Pero pag pumasok yun sa ulo mo, sabog lahat ang...

SUNDALO: Ano ba? Hindi niyo ba titigilan yan? Ha, ha! Hindi kayo nakakatuwa eh. Wala akong kwenta. Hindi na ako mahalaga. Talagang binabalewala niyo ako.

BABAE: Halata ba? Tigilan mo na yang kalokohan mo.

SUNDALO: Anong kalokohan? Nagkakamali ka.

BABAE: Kahit ano'ng gawin mo, hindi na siya babalik sa yo.

SUNDALO: Oo, alam ko. Tanggap ko yun. Pero sigurado, pag namatay ako masasaktan siya at dadamdamin niya yun ng husto. Hindi na babalik sa dati ang buhay niya.

BABAE: Hindi totoo yan. Nawawala rin ang sakit pagdating ng panahon.

SUNDALO: Nangyari na rin sa yo dati?

BABAE: Oo. Ganun ang mangyayari sa yo.

SUNDALO: Pag nahuli ako deretso ako sa bartolina. Lalo ko siyang maaalala.

BABAE: Ano'ng bartolina?

YOHAN: Kulungan na walang bintana.

SUNDALO: Umeeksena ka pa eh.

YOHAN: Ah sorry, sorry.

BABAE: Kahit anong mangyari wala kang ibang pwedeng sisihin kundi ang sarili mo lang.

YOHAN: Ah sir, may suggestion ako. Kung pakawalan na lang po natin siya.

SUNDALO: E kung ayoko?

YOHAN: E di ako na lang ang pakawalan niyo.

SUNDALO: Alam mo, ngayong tinitingnan kita parang pareho kayo ng kilay ng sarhentong yun. Pareho kayo kung kumilos. (Sa babae) Sige na, umalis ka na miss. (Kay Yohan) Maiwan ka dito. Sabay tayong mamamatay. Humanda ka.. Sige na miss, iwan mo na tong lalaking to. Humanap ka na lang ng iba. Yung bagay sa yo. Alis na.

BABAE: Sabay sabay na tayo. Sumuko ka na.

SUNDALO: (Itututok ang baril kay Yohan) Ano'ng gusto mo patayin ko siya? Alis na.

BABAE: Yohan, wag ka masyado mag-alala. Hindi siya masamang tao, hindi ka niya sasaktan. Makakaligtas ka.

YOHAN: Teka, teka, ibig mo sabihin iiwan mo ako dito mag-isa.

BABAE: Yan ang gusto niya eh.

(Hahagulgol si Yohan)

SUNDALO: Takot ako mamatay mag-isa, dapat kasama kita.

BOSES: Negative sir. Babae yung lumabas. Siguradong may iba pa siyang hawak na hostage. I-retrieve niyo na yung hostage.

YOHAN: Ah, ah meron akong naisip. Dun sa likod merong daanan?

SUNDALO: Paano mo alam?

YOHAN: Dati po kasi akong nagtatrabaho dito.

SUNDALO: Totoo? Wag mo akong lolokohin. Mauna ka.

(Makakalabas ang dalawa)

YOHAN: Kita mo na, sabi sa yo eh. Aray...

MGA SUNDALO: Humanda kayo, stay alert. Armado siya. delikado.

(Biglang iilaw ang mga poste)

MGA SUNDALO: Hoy! Ayun sila o.

SUNDALO: Takbo na, bilisan mo.

BOSES: Positive, na-identify na namin ang suspect. Kasama niya yung hostage. Do not open fire.

SUNDALO: Wag kayo magpapaputok.

(Maririnig ang putok ng mga baril)

KAIBIGAN NI YOHAN: Ano'ng nangyayri dun? Si Yohan yun ah.

SUNDALO: Wag kayong lalapit, hangang diyan na lang. Papatayin ko siya. Pag lumapit kayo papatayin ko siya.

(May magpapaputok)

YOHAN: Ahhh, wag kayong lalapit.

OFFICER: Palipatin nyo yung mga snipers.

MILITARY: Right away sir.

SUNDALO: Yung nagtaksil sa akin, papuntahin niyo rito. Para makita niya kung paano ako mamatay. Binibigyan ko kayo ng isang oras. Gawin niyo na, sige na. Kung hindi papatayin ko to. Pati ako magpapakamatay. Naintindihan niyo?

YOHAN: Bilisan niyo ano ba!

OFFICER: Sniper 2 come in. Kaya mong patamaan sa posisyon mo?

SNIPER2: Delikado ang hostage pero pwede pa rin.

(May magpapaputok)

BABAE: Wag, wag kayo magpapaputok!

OFFICER: Hold your fire.

BABAE: Sandali wag kayo magpapaputok.

OFFICER: Kausap ng hostage ang suspect. I-monitor niyo kung ano'ng sinasabi.

BABAE: Makinig ka muna pwede? Please naman. Sabi mo iniwan ka ng girlfriend mo. Talaga bang mahal mo siya? Itanong mo sa sarilli mo yan. Palagay ko hindi mo siya mahal. Dahil kung talagang mahal mo siya, hahayaan mo na siyang mawala sa yo. Kung hindi mo magagawa yon, hindi pagmamahal ang nararamdaman mo. Ano'ng masama kung magpapakasal sa iba ang taong hindi mo minamahal. Tigilan mo na to. Magpaka-lalaki ka't harapin ang ginawa mo. Marami tayong dapat matutunan kung ano'ng tunay na pagmamahal. At kung gusto natin yung malaman, kailangan nating magpatuloy sa buhay.

SUNDALO: Tama siya, napakabuti niya sa lahat. Ikaw, Wag mo siyang pakawalan. Maliwanag?


SUNDALO: Pag pinakawalan mo siya kukunin ko siya sa yo.

YOHAN: Pwede nang umalis?

SUNDALO: Sige na.

MGA SUNDALO: Ayun na yung signal.

(Patuloy pa rin sa pag-iyak ang sundalo at huhulihin na ito ng mga sundalo. Bigla namang magkakron ng fireworks)

OFFICER: Ligtas na yung hostage. Successful ang operation. Okay boys, let's move out.

SUNDALO: (Habang papaalis) Salamat, ngayon ang birthday ko talaga. Aalamin ko ang tunay na pagmamahal, pangako yan.

BABAE: Ano? Sabi mo magkaibigan lang tayo?

YOHAN: Ah, hindi ah. Sinabi ko lang yun para iligtas ka.

(Susuntukin ng babae si Yohan)

BABAE: Balak mo pa akong iwan dun. Gusto mo ikaw ang pakawalan niya.

YOHAN: E ayaw ka niyang pakawalan nung una e di sabi ko ako na lang para, para...

BABAE: Sinungaling, sinungaling, sinungaling... Mula ngayon mag-isa ka na lang.

YOHAN: Alam ko namang pumalpak ako sa birthday niya. Pero ang sarap ng pakiramdam ko pagkatapos kasi proud akong makasama siya. Sa maniwala kayo't sa hindi, nasunod din ang mga pinalano ko. Kahit may konting kapalpakan. Nagdududa kayo noh. Antay lang ha.


(Sa lob ng isang restaurant)

WAITER: Natatandaan ko po siya. Pumupunta siya dito noon lagi siyng may kasama hanggang mga isang taon? Hindi ko nga po maalala kung last spring ba yun o last autumn. Pero isang araw pumunta siya dito ng nag-iisa at humingi sa akin ng pabor. Kung pwede daw kahit sa araw na yun lang, wag kaming magpapa-upo sa silyang madalas upuan ng kasama niya.

BABAE: Ano'ng balita?

YOHAN: O hi.

BABAE: Hmm, ang aga mo ah.

YOHAN: Ah paano kasi galing lang ako diyan sa malapit.

BABAE: Hindi mo ako na-miss?

YOHAN: Na-miss.
Pag magkasama kami, pinipilit niyang ipakita na mukha siyang masaya. Sabagay gusto ko siyang maging masaya.

WAITER: Anong order niyo sir?

YOHAN: Ice tea please.

BABAE: Gusto mo mamatay? Magkape ka. Two coffees please.

YOHAN: Hehe...
Kilala ko na siya. Sa labas masaya ang ipinapakita niya, epro sa loob punong puno siya ng kalungkutan.

BABAE: Mukha kang timang.

YOHAN: Ah, wala

(Ilalabas ng babae ang isang sinopsis ng kwento)

BABAE: Exciting yan.

YOHAN: Nanaman?

BABAE: Bakit? Ayaw mo?

YOHAN: Alam ko madi-disappoint siya pero para sa kapakanan niya kailangan ko nang sabihin sa kanya ang totoo.
Mukhang maganda ah. Babasahin ko na.

(Matatawa ang babae)

YOHAN: Ngayon naman, martial arts film ang tema.

(Cut to martial arts film)

YOHAN: Ang papel ng bidang babae sa pelikula ay isang bounty hunter. Yung kontrabida naman, wala sa ayos. Nagsusuot ng rain slippers kahit na tirik ang araw. Isang kriminal na wanted sa maraming lugar. Nagkagulo-gulo yung history sa setting. Nangyari yung kwento nung lumusob yung mga hapon sa panahon ni King Sejong. Ang labo nun. Tapos ang tatay nung hari ay yung tyrant na si King Leong Sa. Basta ang ending, kinalaban ng bidang babae yung kontrabida. Malakas ang buhos ng ulan pero umaaraw.

(Fighting scene)

YOHAN: Yung bidang babae na angn naging hari. Nakilala siya bilang si King Jong Yu. Tapos ganun na naman, galing sa future yung babae.

BABAE: Exciting hindi ba?

YOHAN: Tanong ko lang ha. Bakit yung bidang babae laging galinng sa future?

BABAE: Sa future kasi sobrang advanced na ang science. Naimbento na nila ang time machine. Pag gusto nila mag-travel nagpupunta sila sa nakaraang panahon. Anong malay natin, baka may mga tao ditong galing din sa hinaharap. Yung mg a sinasabi nilang UFO. Palagay ko mga time machine yun talaga. Balang araw, may makilala ako from the future, sa hinaharap.

YOHAN: Tapos pag may nakilala ka, sabihin mo isama ka na ha.


YOHAN: Hinde joke lang.

BABAE: Favor, pakibigay ito sa Shin Cine. Ang gusto kong cast, si Han Suk Kyu at Shin Yun Ha, bida sa Tell Me Something. Si Jang Dong Ryun pwede na rin.

(Sa Shin Cine)

YOHAN: Hello po. Nag-usap lang tayo kanina sa phone. Eto ho yung script, The warrior's sad love story. (Tatakbo palabas matapos iabot ang script) Mula nung pumunta ako sa Shin Cine para ibigay yung script, hindi na sila tumawag.

(Sa loob ng tren)

(May isang batang nagdodrowing sa sahig ng tren)

BABAE: Hoy, mukha bang coloring book mo tong tren? Wag mo sulatan ang sahig. Papatulan kita.

PASAHERO: Lipstick ko to ah.

YOHAN: Palagi ko siyang hinahatid kahit hanggang sa Bupyong Station lang. Yan ang gawaing hindi dapat mawala sa ating mga lalaki. Habang nasa daan naglalaro kami para naman masaya.

BABAE: Pag ka kaliwang paa ang tumapak pagkalagpas sa linya panalo ako.

YOHAN: Ano'ng parusa?

BABAE: Ano kayang pwede?

YOHAN: E kung kiss na lang?

BABAE: Anong kiss?

YOHAN: Wag mo namang ilakas.

BABAE: Gusto mo mamatay?

YOHAN: Hindi. Ikaw mag-decide.

BABAE: Pitikan na lang.

YOHAN: Ha? Pitikan na naman?

BABAE: Bakit, pwede mo rin naman ako pitikin ah.

YOHAN: Okay call. May parating. Kanan, kanan.

(Tatapak ang kanan pagkalagpas ng linya at pipitikin sa noo ang babae)

BABAE: Alam mo sa tingin ko hindi yun patas. Babae ako hindi ba? Sampal na lang sa akin.

YOHAN: Ano ka? E di sasampal na rin ako.

BABAE: Pero babae naman ako eh.

YOHAN: Pantay lang ang babae't lalaki.

BABAE: O sige ba. Ipareho natin. Matatalo sasampalin. Wag mo hinaan, pag hininaan mo uupakan kita. Laksan mo ang pagsampal mo sa akin ha. Pag hindi mo nilakasan patay ka talaga sa akin.

YOHAN: O sige na nga, pitik sa akin. Sa yo sampal.

BABAE: Dapat lang. Hindi patas yung kanina eh. (May dadaan) O, o (sasampalin si Yohan) nakita mo kaliwa ang ginamit o. Kaliwang paa ang ginamit niya. Kaliwa.

YOHAN: Nakapikit ako eh at saka dun siya nanggaling. Ang alam ko counted lang yung mga nanggaling dito sa kabila.

BABAE: Tumahimik ka may paparating na ayan na.

YOHAN: Akala mo ha...

BABAE: Okay.

(May mga militar na mag-mamartsa)

LEADER: Kaliwa, kaliwa, kaliwa, kanan, kaliwa...

YOHAN: Siguradong kanan yan.

LEADER: Kaliwa, kaliwa, kaliwa, kanan, kaliwa. Palit-hakbang na. Kaliwa, kaliwa, kaliwa, kanan, kaliwa...

YOHAN: Ah, uy, pwedeng ulitan?

BABAE: Ready ka na? Okay humarap ka sa akin. (Sasampalin si Yohan ng maraming beses) Isa, dalawa, tatlo, apat, lima.
Kapag kasama ko siya, hindi ko alam ang magiging takbo ng mga pangyayari sa araw na yon.

(Sa loob ng Squash Gym)

BABAE: O bakit? Ano'ng tinitingin tingin mo?


(Maglalaro ang dalawa ng Squash ngunit palaging tatamaan sa mukha si Yohan)

YOHAN: Nakaka-asar namin eh. Ayoko na, ayoko na.

BABAE: Wag mo kasing gamiting raketa yang mukha mo.

YOHAN: Bakit kaya paboritong landingan ng bola ang pagmumukha ko? Nakakapagtaka.
Sa kahit na anong laban, ayokong ako ang lumabas na talunan. Kaya't hindi ako tumitigil hangga't hindi ako ang nananalo.

(Sa paaralan, hinihintay ng babae si Yohan)

YOHAN: Kanina ka pa ba?

BABAE: Hindi naman. Sandali lang. Si mama kasi, binilhan nga ako ng sapatos ng taas taas naman ng takong. Ang sakittuloy ng paa ko.

YOHAN: Gusto mong foot massage?

BABAE: Hindi wag na, salamat. Magpalit na lang tayo ng sapatos. Bakit ayaw mo ba?

YOHAN: Paano namang masusuot ng lalaki yan?

BABAE: Kasya naman sa yo eh.

YOHAN: Hindi pwede.

BABAE: Ganun ba? (Lalakad palayo)

YOHAN: Ha, teka. Uy, wag ka umalis. Ibibili na lang kita ng sneakers kung usto mo.

BABAE: Wag na.

YOHAN: O sige ganito na lang. Isuot mo rubber shoes ko, bibitbitin ko na lang yang sapatos mo.

BABAE: Hindi mo kasi naiintindihan.

YOHAN: O sige na, sige na, sige na, palit tayo ng sapatos.

BABAE: Talaga?

(Maglalakad si Yohan suot ang high heels ng babae)

BABAE: May sikreto ako. Gusto mong malaman?

YOHAN: Ano yun?

BABAE: Alam mo, pag meron akong exam hindi ako nagsusuot ng underwear. E kanina, meron akong exam. (Tatakbo) Honey habulin mo ako. Habol na. Pag hindi mo ako hinabol patay ka sa kin.


BABAE: Habulin mo ako honey.

YOHAN: Wag mo bilisan. Teka muna... Ano ba tong ginagawa ko, nakakahiya.

(Bubuhos ang ulan)

YOHAN: Isang iglap lang yun pero may naramdaman akong pagmamahal sa kanyang mga mata.

BABAE: Yan ang bahay namin. Ikukuha kita ng payong.

YOHAN: Hindi wag na. Basa na naman ako eh.

(Maririnig ni Yohan na nag-aaway ang mama ng babae at ang babae)

MAMA: Bakit hindi mo siya sinipot? At sinong kasama mo yung lalaking bobo na batugan pa.

BABAE: Kahit sino pang kasama ko wala kayong pakialam.

MAMA: Bakit ka ba nagkakaganyan?

BABAE: Buhay ko to, pabayaan nyo nga ako.

(Lalabas ng bahay ang babae)

(Sa loob ng library)

YOHAN: Pagkatapos nun, matagal bago ko ulit narinig ang boses niya.

(Tutunog ang cellphone) Hello.

 BABAE: Yohan ako to. Na-miss mo na ba ako?

YOHAN: Ang saya ng boses niya parang walang masamang nangyari.

BABAE: Okay lang. Malapit na yung 100th day anniversary natin.

YOHAN: Talaga? Naka-100 days na tayo?

BABAE: Para sa yo, kelan nagiging seksi ang isang babae?

YOHAN: E di kapag naka-hubo't hunad. Dun siya nagiging sexy (tatawa).

BABAE: Sige asan ka ngayon, pupuntahan kita.

YOHAN: Ay hindi, niloloko lang kita. Nagbibiro lang naman ako eh. Para sa akin, pag tumutugtog ng piano ang isang babae dun siya nagiging super sexy.

BABAE: Ano ang favorite mong music?

YOHAN: Favorite ko yung nasa December n album ni George Winston. Yun yung (kakanta) ta-rara-rara...

BABAE: Ah yung Pachelbel's canon.

YOHAN: Oo. Yun na nga yon.

BABAE: Ako hindi mo ba ako tatanungin?

YOHAN: Ah, para sa yo kailan nagiging seksi ang isang lalaki?

BABAE: Basta bigyan mo lang ako ng isang rose, seksi na sa akin yun. Okay pa ba yung high school uniform mo?

YOHAN: Oo, bakit?

BABAE: Dalhin mo pag nagkita tayo sa anniversary natin ha. Tapos bigyan mo ako ng isang rose habang nasa classroom...

YOHAN: Ha ano? Ano yun? Ako mismo? Sandali paano ko magagawa yun may klase pa ako. Teka, teka, wag mo ako babaan ng telepono. Ano ba? Nakakaasar naman eh.

(Magkakagulo sa loob ng library dahil sa ingay ni Yohan)

(Sa bahay ni Yohan, habang nagsusuot ng costume na pang-delivery boy)

YOHAN: Ayokong mapahiya sa loob ng isang women's university. Mas lalo namang ayokong magpatalo sa kanya. Hingi lang halata sa hitsura ko pero mahirap ako mautakan.

(Sa loob ng women's university)

Ang hilig talaga ng mga babae dito sa Chinese food hindi naman nagbibigay ng tip.

GUARD: Hoy sandali. San mo dadalhin yan ha? Lika nga.

YOHAN: Dun po sa loob, may nagpa-deliver nitong Chinese food.

GUARD: Ako'ng nag-order niyan eh. Dalhin mo yan dito.

YOHAN: Talaga? Hindi nga.

GUARD: Dinagdagan niyo ba ng labanos?

YOHAN: Ah, teka sir may nakalimutan nga pala ako (tatakbo papasok sa university)

GUARD: Hoy, hindi diyan ang daan palabas. Akin na muna ang pagkain ko.

YOHAN: Para sa ibang customer to.


(Sa loob ng university. Papasok si Yohan sa classroom na puno ng kababaihan at siya'y pagtitinginan. Maya-maya pa'y tutugtog ng piano ang babae. Dahan dahang lalapit sa entablado si Yohan upang iabot ang rosas)

(Pachelbel's Canon playing)

(Iikot ang kamera sa kanilang dalawa habang nagpapalakpakan ang mga tagapanood)

YOHAN: Pero para sa kanya kulang pa rin yung ginawa namin. Para makumpleto, binalikan namin yung mga araw na nasa high school pa kami.

(Sa loob ng disco house)

(Disco scene)

YOHAN: Magmula ng pumunta kami sa club na yon, isang school party na ang ginagawa nila every month.

(Sa kalsada)

TINDERO: Lights out, lights out. Ten percent discount sa lahat ng mga drinks.

YOHAN: Yun nga lang bagsak na naman siya sa kalasingan.

TINDERO: Uy mga bagets, kelangan niyo to. Condom, upang maiwasan ang pagkalat ng AIDS.

YOHAN: Ha? Hinde-de-de, kulit mo ah.

TINDERO: Lights out, lights out. Ten percent discount sa lahat ng mga drinks.

YOHAN: Taxi!
Sa tingin ko, masaya na ngayon ang napapanaginipan niya. Kung ikukumpara noong una ko siyang tiningnan mabuti noon sa motel, malaki na ang pinagbago niya. Hindi kaya wala na ang sakit na nararamdaman niya. Baka, baka ibig sabihin nun hindi na niya ako kailangan sa buhay niya.
Mamang driver, pwede niyo ho bang bagalan ang pagmamaneho?

(Sa bahay ng babae. Kausap ni Yohan ang mga magulang ng babae)

PAPA: Ikaw naman.

YOHAN: Ah, sige po. (Tatagayan si Yohan ng papa ng babae) Thank you po.

PAPA: Akin na (kukunin ang tagayan). Pag-gradweyt mo ano ang plano mong gawin?

YOHAN: Ah, actually hindi ko pa po naiisip yung bagay na yan.

PAPA: Yung bulsa mo pwede ko bang makita kung ano ang nilalaman?

YOHAN: Ha, sige po (ilalabas ang laman ng bulsa).

MAMA: Tingnan mo meron siyang dalang condom.

PAPA: (Sinisipat ang condom) Para san to? Bakit ka meron nito sa bulsa?

YOHAN: Ah yan? Para maiwasan ang pagkalat ng AIDS. Yun po ang natutunan ko. Pero hindi ko pa po nagagamit yan. Ah, nang ano pauwi na kami dito ah...

PAPA: Di bale na. (Sinisipat ang lighter) Da-chick-sen, anong ibig sabihin non ha?

YOHAN: Ah, chick-sen, ah, ah yon. Wala sir, ano lang po siya. Chicken soup restaurant.

PAPA: (Binabasa pa rin ang lighter) We will satisfy your wishes.

YOHAN: Ah, ano po kasi masa-satisfy daw po kayo sa luto nila dun. Yun lang po yun.

MAMA: (Sa asawa) Sabihin mo na.

PAPA: Ano bang intensyon mo sa anak ko?

YOHAN: Ah, ah sir, sa ngayon, ano, magkaibigan lang kaming dalawa. Kaya wag ho kayong mag-alala. Kung sakaling mabago ho ang relasyon namin, kayo ho ang unang makakaalam.

PAPA: Wag ka na magpapakita sa kanya. (Mawawalan ng malay ang papa)

YOHAN: Pagkatapos ng gabing yon, hindi na siya tumawag. Biglaan nga lang. Pero ganun ang nangyari kung paano kami nag-break. Teka kung break na kami, ibig sabihin libre na ako.

(Sa loob ng isang bar habang may ka-date si Yohan. Tutunog ang cellphohe. Tumatawag ang babae)

BABAE: Ako to. Pumunta k sa coffee shop ng mga 7 o'clock.

YOHAN: Ha? Bakit?

BABAE: Anong bakit? Meron akong ka-blind date ngayon. Dapat nandun ka na in 45 minutes.

YOHAN: Papaano yan, meron din akong ka-blind date na... (ibababa ng babae ang cellphone).

(Ngingitian ni Yohan ang ka-date at darating ang maraming bote ng beer na ikagugulat ni Yohan)

(Tutunog ang cellphone ni Yohan)

BABAE: Papunta ka na ba?

YOHAN: May kasama akong babae ngayon, ano ka ba?

BABAE: Bilisan mo. (Ibababa)

(Makalipas ang ilang sandali ay magtatawanan na sina Yohan at ka-date)

DATE: (Tumatawa) Hahaha, sinabi mo pa!

YOHAN: Nabuko.

DATE: Sandali ha, magsi-CR muna ako.

YOHAN: Sandali ha, magsi-CR muna ako. (Tatawa) Ako din.

(Sa loob ng CR. Makikita ni Yohan na umiihi ng nakatayo ang ka-date.)

YOHAN: Hay patawa. (Magugulat matapos makita ang ka-date sa CR ng lalaki. Iiyak)

(Sa isang restaurant. Magkasama ang babae at ang ka-blind date)

DATE: Yun nga rin ang nasa-isip ko kanina. (Tatawa)

(Darating si Yohan)

YOHAN: Good evening.

DATE: I'm Sa Mun Ja, nice to meet you.

YOHAN: Hi. Kumusta.

DATE: Upo ka.

BABAE: Sabi mo kanina, may kasama kang babae.

YOHAN: Hindi. Lalaki kasama ko.

WAITER: May I take your order sir?

YOHAN: Coffee please.

BABAE: Pwede kang mag-ice tea.

YOHAN: Gusto ko uminom ng kape. Yun na.

DATE: Alam mo Yohan, ang swerte-swerte mo. Marami akong nalaman tunngkol sa yo. Very close daw kayong magkaibigan.

YOHAN: Ah, kaibigan...

BABAE: Pupunta lang akong CR.

(Pagbalik ng babae, wala na si Yohan)

BABAE: Asan si Yohan?

DATE: Umalis na siya. Alam mo bago siya umalis may sinabi siyang ten rules to follow. Magaling ang memory ko. Gusto mo i-recite ko. Ah, unang una wag mong hingin sa kanya maging mahinhin. Ikalawa, wag mo siya hahayaang uminom ng marami (Magapalit na nagsasalita. Magiging si Yohan)...

YOHAN: ...hanggang tatlong baso lang baka may upakan siya eh. Sa isang coffee shop, wag kang oorder ng iced tea or juice, mag coffee ka. Pag sinapak ka niya, umarte kang parang nasaktan. Pag nasaktan ka umarteng kang parang hindi. Sa 100th day anniversary niyo, dalhan mo siya ng isang rose habang nasa klase siya. Magugustuhan niya yun. Siguraduhin mong matuto kang mag-Kendo at mag-Squash. Dapat handa ka rin makulong paminsan-minsan. Pag sinabi niyang patay ka sa akin, wag mong babalewalain. Mabuti yun para sa yo. Pag masakit na ang mga paa niya, makipagalit ka ng mga sapatos sa kanya. At panghuli, writer siya, kaya mahilig siyang magsulat. Sana suporthaan mo siya.

(Hahabulin ng babae si Yohan. Makakaratig sa train station. Papasok sa paging booth ang babae at isisigaw ang pangalan ni Yohan)

PERSONNEL: Anong pangalan niya?

BABAE: Yohan. Pwede pong ako na lang. Yohan, asan ka na ba? Kung saan saan na kita hinanap. Yohan, diyan tayo magkita sa baba ng escalator okay? Hihintayin kita. Patay ka sa akin pag wala ka dun. Bilisan mo.

(Darating sa loob ng boooth si Yohan)

BABAE: Bakit mo ako niyakap? (Susuntukin si Yohan) Sira ka talaga ba't hindi mo iniligan?

(Sa labas ng bahay ng babae)

YOHAN: Minsan pakiramdam ko kilalang kilala ko na siya. Minsan naman hindi. Dumating na kami sa point na kailangan na naming mamimili ng tatahakin naming daan.

BABAE: Sige ha.

YOHAN: Ano nang mangyayari sa aming dalawa? May pag-asa kayang maging panghabambuhay ang ganitong relasyon?

(Hahalikan sana ni Yohan ang babae ngunit mapipindot ang doorbell)

PAPA: Sino yan?

BABAE: Andito na ako pa.

(Bubukas ang gate at papasok na ang babae)

(Sa bahay ni Yohan)

YOHAN: Ang sabi niya gumawa ako ng sulat at dalhin ko pag nagkita kami. kailangan daw nakasulat kamay sa papel. PInilit kong buuin ang mga salitang makakapagsabi sa tunay kong nararamdaman. Nung una ko siyang makilala. Wala akong ibang ginusto kundi ang alisin ang lungkot na nasa puso niya. Ngayon siya naman ang hindi ko kayang alisin sa puso ko. Iniisip ko sana mabigyan kami ng pagkakataong maging seryoso ang relasyong ito. Inilagay ko sa sulat ang lahat ng hindi ko kayang sabihin sa kanya. Siguro ganun din ang ginagawa niya sa ngayon. Pakiramdam ko isa itong paghahanda sa nalalapit naming paghihiwalay.

(Sa bundok)

BABAE: Yohan, nakikita ko ba yung tuktok ng bundok na yon?


BABAE: Pwede kaya akong marinig ng kung may tao dun sa taas?

YOHAN: Siguro pwede. Teka ha. Malamang hindi. Ang layo pala eh.

BABAE: Subukan mo ngang dun ka, tapos sisigaw ako ng malakas. Pag narinig mo sumagot ka.

YOHAN: Panong? Gumusto mong pumunta ako dun sa kabilang bundok?


(Nasa kabilang bundok na si Yohan)

BABAE: Yohan, naririnig mo ba ako? Yohan, I'm sorry. Hindi ko kaya. Hindi ko pa kaya. Yohan... I'm sorry. I'm sorry. Dahil hindi ko pa pala kaya. Akala ko naiiba ako sa lahat. Pero wala pa rin pala ako magawa. Yohan... I'm sorry. (Hihikbi)

(Sa ilalim ng puno)

BABAE: Dala mo yung sulat mo?

YOHAN: Oo, hay.

(Maglalabas ng lalagyan ang babae)

YOHAN: Ha? Ano yan?

BABAE: Time capsule.


BABAE: Yung mga sulat natin, dito ko ilalagay tapos ibabaon sa lupa. Magkita uli tayo dito pagkalipas ng dalawang taon. Itong mga sulat, sabay nating babasahin sa araw na yon. Baka don alam na natin ang sagot sa lahat.

YOHAN: Yun ang kanyang paraan ng pagsasabing, paalam. Pero iniisip ko pa rin, maigsi lang nang dalawang taon. Kaya ko yun. Kaya kong mag-antay.

(Ilalagay sa loob ng lalagyan ang mga sulat)

BABAE: Buksan natin to exactly two years from now at two pm. Okay?

(Background music plays)

YOHAN: At pagkatapos ng dalawang taon, pwede ulit kami magkita. Pero sa pagkakataong yun. Hindi na kami magiging katulad ng kalagayan namin ngayon. Maraming mangyayari, maraming magbabago. Maaaring mas lalo kaming magkalapit sa isa't isa. O kaya naman tuluyan na kaming maghiwalay ng landas. Isa lang ang pwede naming piliin.

(Sa train station. Parating na ang tren)

BABAE: Sige na, mauna ka na. Maghiwalay na tayo dito.

YOHAN: Hindi pwedeng sabay?

BABAE: Wag na. Dun na ako sa susunod na train. Mas mabuti yun sa atin.

(Sasakay ng tren si Yohan)

YOHAN: Magkita tayo after two years ha.

BABAE: Oo. After two years.

YOHAN: Ingat ka.



(Titingnan ng babae ang tren habang papalayo. Hahabulin ito at sasakay habang si Yohan naman ay bababa)

BABAE: Huh! (Makikita si Yohan sa labas) Yohan!

(Makakalayo na ang tren)

YOHAN: At dun nagtapos ang relasyon naming dalawa.


YOHAN: Hindi ko nakayanan ang lungkot na naramdaman ko mula ng magkahiwalay kami. Kaya habang binabalikan ko isa isa ang mga nangyayari sa amin, sinimulan kong isulat sa internet ang kwento naming dalawa. Pagkatapos nag-desisyon ako, kapag nagkita kami ulit, ibang Yohan na ang haharap sa kanya. Hindi ako pwedeng mag-aksaya ng panahon. Para sa kanya to at sa kinabukasan ko.

(Sa loob ng Squash gym maglalaro si Yohan)

YOHAN: Asar naman oh. Bakit ba palaging tinatamaan ng bola ang mukha ko?

(Cut to swimming pool, pagkatapos ay sa Kendo)

YOHAN: Araw-araw akong sumusulat sa internet para ikwento ang tungkol sa aming dalawa. Sa loob ng dalawang taon, naging abala ako sa ibang mga gawain.

(Cut to Squash, swimming pool, at Kendo)

(Sa loob ng Shin Cine)

YOHAN: Ah, excuse me.


YOHAN: Ako ho yung sumulat ng My Sassy Girl.
Nabasa ng mga taga Shin Cine Production ang mga sinulat ko sa internet at inalok nila akonggawing pelikula ang kwento namin. Yung isang pangarap niya, tinupad ko para sa kanya. Gusto ko sanang sabihin sa kanya itong magandang balita, pero hangga't hindi dumarating ang araw na yon, kailangan kong mag-antay.

(Sa puno)

YOHAN: Hindi siya dumating. Sa itinakda naming araw para magkita wala siya. Wala nang nakakaalam kung kelan siya darating.

(Huhukayin ni Yohan ang pinagbaunan ng lalagyanan. Bubuksan ni Yohan ang time capsule. Lilitaw ang isang palaka. Magugulat si Yohan)

YOHAN: Pano kaya nakapasok yun sa loob? Nakakapagtaka.

BABAE: Hi Yohan, kumusta ka na? Yung mga araw na magkasama tayo ang saya saya ko. Hindi ako sigurado kung alam mo pero yung taong minahal ko pumanawa na. Yung araw na una kitang nakilala, ang unang taong anibersaryo ng kanyang pagkamatay. Ang totoo niyan, sinubukan ko siyang hanapin sa katauhan mo. Alam ko mali yun. I'm sorry. Gaya ng una nating pagkikita, nakilala ko rin siya sa subway. May sakit ako noon at tinulungan niya ako. Ginawa niya ang lahat ng gusto ko ipagawa sa kanya. Ginawa niya lahat ng buong puso. Katulad ng ginawa mo. Sa ilalim ng punong ito, pinilano namin ang magiging buhay namin na magkasama. Pero sa isang iglap, bigla niya ako iniwan. Noong panahong madalas akong lumalabas kasama mo, madalas kong katagpuin ang mama niya. Gusto niya akong ipakilala sa isang mabait at disenteng lalaki. Pero hindi ko magawa. Bago tayo nagkakilala, pumunta ako sa ilalim ng punong ito. Nagdasala ko sa kanya. Hiniling ko na sana palayain na niya ako. Nung gabing nakita kita, biglang sumagi sa isip ko. Inisip ko na baka siya ang gumawa ng paraan para magkakilala tayong dalawa. Pero habang nakikilala ko ang pagkatao mo, nararamdaman ko na parang nagseselos siya. Pakiramdam ko tuloy nagtataksil ako sa kanya. Habang napapalapit ang loob ko sa yo, lalo ko siyang hindi makalimutan. Lalo akong nahihirapan. Kaya pinasya kong pansamantalang munang lumayo sayo. Gusto ko siyang makalimutan ng nag-iisa.

YOHAN: Pagkatapos ng araw na yon, madalas ko nang binibisita ang lugar naming dalawa.

BABAE: Kung sakaling lumipas ang dalawang taon at hindi mo ako kasama, ibig sabihin wala pa rin akong lakas para harapin ang lahat. Hindi ko alam kung gaano kalaking pagbabagong mangyayari pagkatapos ng dalawang taon. Pakiramdam ko nabubuhay ka lagi sa hinaharap, samantalang ako, naiwang nabuhay sa nakaraan. Sana magkita ulit tayo. Gusto ko mabasa ang laman ng sulat mo.

(Parating ang babae sa puno. May nakaupong matanda sa ilalim ng puno)

BABAE: Lolo bakit? Bakit niyo ako tinitingnan?

LOLO: Ha, ah, dahil napakaganda mo iha. Ang akala ko isang anghel na bumaba mula sa langit eh.

BABAE: Madalas po ba kayong magpunta dito?

LOLO: Paminsan-minsan. May tinatagong sikreto ang punong ito eh.

BABAE: May tinago din po akong sikreto dito.

LOLO: Talaga?

BABAE: Alam niyo po kasi, may binaon kaming sulat dito ng boyfriend ko tatlong taon na ang nakararaan. Kayo po, ano'ng sikreto niyo?

LOLO: Anong nangyari?

BABAE: Nangako kami sa isa't isa babasahin namin ang mga sulat after two years. Pero hindi ako nagpunta.

LOLO: Nahuli ka lang ng isang taon iha.

BABAE: Para kasing napaka-ikling panahon lang ang dalawang taon. Wala pa rin akong kakayahang magpasya. Naubos ang mgs oras ko sa walang kwentang bagay.

LOLO: Ano anong mga bagay?

BABAE: Inisip ko na kung kami talaga ang tinadhana, magkikita pa rin kami kahit walang pagkakataon.

LOLO: Alam mo bang ibig sabihin ng tadhana? Paglikha ng tulay ng pagkakataon para maabot ang iyong minamahal.
Aaminin ko sa yo ang totoo. Nabasa ko na ang sulat na ginawa ninyong dalawa. Nabanggit kong may sikreto din ang punong ito hindi ba?

BABAE: Oo nga po.

LOLO: Pagmasdan mo siyang mabuti. Pareho pa rin ba ang hitsura ng punong ito ng huli mong makita?

(Hahawakan ng babae ang puno)

BABAE: Parang, parang nag-iba nga siya ng konti. Pero hindi ako sigurado.

LOLO: Ang tao maaaring pumanaw na o kaya naman nabubuhay pa. Ganun din ang mga puno, may mga namamatay, meron din namang nabubuhay.
Namatay na ang punong ito nang tamaan ng kidlat noong isang taon. Nahati ito sa dalawa. Nang mangyari yon, awang awa ang isan binata sa sinapit ng puno kaya nong sumunod na tagsibol nagtanim siya ng kapalit ng namatay na puno. Halos magka-pareho ang hitsura ng dalawa. Pagkalagay niya sa bagong puno, tinanong niya ako kung wala itong pinagkaiba dun sa nauna. Nag-aalala siya na nagbago ang hitsura nito. sabi niya may isang tao daw na malulungkot kapag nalaman niyang namatay na ang puno. Kaya ibinilin niya na wala raw dapat ibang taong makaalam.

BABAE: Yohan.

(Tatangkaing tawagan ng babae si Yohan ngunit nagbago na ng numero si Yohan. Sa tren naman ay magkakasalisi silang dalawa. Makikita siya ni Yohan ngunit di naman makikita ng babae si Yohan)

(Sa loob ng isang restaurant)

BABAE: Hi tita.

TITA: Hay naku, angtagal nating hindi nagkita ah. Lalo kang gumanda.

BABAE: Kayo rin naman po hindi tumatanda. Para pa ring dalaga.

TITA: Galing kayo ng England?

BABAE: Opo. One and a half years po akong andun. Kailangan eh para kalimutan siya.

TITA: Right. Ngayon mas okay ka na?
BABAE: Yes tita. Ok na ako.

TITA: Totoo na yan ha. Kasi kung hindi malulungkot ang anak ko.

BABAE: Hindi tita. Matutuwa na siya ngayon.

TITA: Mabuti. Matagal ko na yong gustong mangyari.

YOHAN: Hi tita. Nagpa-picture pa kasi ako eh.

TITA: Hay naku, sa wakas dumating na rin tong batang to. Hinahanap kita lagi sa mama mo. Ang tagal mo na akong ini-indian ha. Napaka-cute talaga ng batang ito. Hindi ba magka-mukha sila? Ito nga pala si Yohan. Dahil alam kong nalulungkot ka kaya gusto kong ipakilala ka sa kanya. Napaka-cute talaga ng batang ito lagi ako nitong tinatakasan hindi ba? Balita ko madalas ka daw dito sa Bupyong. Ba't hindi mo man lang kami dinadalaw?

(Sa babae) Lumabas ka kasama ni Yohan. Sa palagay ko matutulungan ka niya para gumaan ang pakiramdam mo.

(Kay Yohan) Oo nga pala Yohan, paalis ka papuntang England hindi ba? Kagagaling lang niya don. Kaya siguradong mabibigyan ka niya ng maraming tips.

YOHAN: Hindi na. Hindi na ako aalis.

TITA: Teka. Magkakilala kayo?

BABAE: Mahirap paniwalaan pero may nakilala ako mula sa hinaharap. Ikaw ang sa hinaharap.

YOHAN: Ganito ang nangyari noong muli kaming magkita. Sasabihin niyo nagkataon lang. Kailangang lumikha ng mga tulay ng pagkakataon para maabot ang iyong minamahal.


Google+ Followers

2015 Abdula Photography Photo Portfolio